Adopter Kambra
Kryssbrett · Ukjent
Hei, jeg heter Kambra. Jeg er et få års gammelt, stort gjøkerasstyp. Den 9. mars 2026 ble jeg bundet til hekken ved et dyreskyddssenter – eieren hadde ikke moderen til å gå inn i kontoret. Jeg var svært skremt og urolig da, og jeg hadde en rotert halsbånd rundt halsen. Nå gjennomgår jeg langsomt oppdagelsen av et nytt liv. Jeg fikk et nytt halsbånd, selv om jeg i starten ikke ville at noen skulle røre meg rundt halsen. Jeg er litt skamfull, og det vil sannsynligvis ta litt tid før jeg fullt ut tilliter mennesker igjen – men jeg prøver virkelig. Jeg liker min nye omsorgsvarer, selv om det ennå ikke er stor kjærlighet. Vi går på tur sammen, og hun lærer meg hvordan jeg kan håndtere følelsene mine bedre. Jeg liker ikke spesielt andre hunder og foretrekker å holde seg unna dem. De hardeste øktene er etter turene – jeg liker ikke å returnere alene til kassen min, så jeg prøver å holde omsorgsvaren ved meg. Dessverre er hun flink, og da blir jeg litt irriteret. De sier at vi skal jobbe med det enda. Når det gjelder ukjente personer, kan jeg vise tennerne mine – bare som et princip, ikke for å gjøre noe skade. For nylig ble jeg vaksinert, deparasittert og mikrochippet – jeg var veldig modig! Snart skal jeg også bli kastret, selv om jeg fortsatt ikke helt forstår hva det betyr. Det er mye framfor meg, men jeg tror jeg kan klare det. Jeg hoper meg på at noen snart finner meg og elsker meg for alltid.
Les original (pl)
Cześć, mam na imię Kambra. Jestem kilkuletnią, dużą sunią w typie owczarka. 9 marca 2026 roku zostałam przywiązana do ogrodzenia schroniska — mój właściciel nie miał odwagi wejść do biura. Byłam wtedy bardzo przestraszona i niespokojna, a na szyi miałam zardzewiałą kolczatkę.Teraz powoli dochodzę do siebie i uczę się nowego życia. Dostałam nową obrożę, choć początkowo nie chciałam, by ktoś dotykał mnie w okolicach szyi. Jestem trochę nieśmiała i pewnie minie jeszcze trochę czasu, zanim znów w pełni zaufam człowiekowi — ale naprawdę się staram. Lubię swoją nową opiekunkę, choć to jeszcze nie jest wielka miłość. Chodzimy razem na spacery, a ona uczy mnie, jak lepiej radzić sobie z emocjami. Nie przepadam za innymi psami i raczej wolę trzymać się od nich z daleka.Najtrudniejsze są chwile po spacerach — bardzo nie lubię wracać sama do boksu, więc próbuję zatrzymać przy sobie opiekunkę. Niestety ona jest sprytniejsza, a ja wtedy trochę się denerwuję. Podobno jeszcze nad tym popracujemy.Wobec obcych potrafię pokazać zęby — tak dla zasady, nie po to, żeby zrobić krzywdę. Ostatnio zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana — byłam bardzo dzielna! Wkrótce czeka mnie też sterylizacja, choć jeszcze nie do końca wiem, co to znaczy.Przede mną sporo pracy, ale wierzę, że dam radę. Mam nadzieję, że niedługo znajdzie się ktoś, kto pokocha mnie już na zawsze.
Listet for 4 måneder siden
