Kambra örökbefogadása
Keverék fajta · Ismeretlen
Szia, a nevem Kambra. Egy néhány éves, nagy juhászkutyához hasonló kutya vagyok. 2026. március 9-én megkötöttek egy állatmenhely kerítéséhez – az tulajdonosom nem merült be az irodába. Akkor nagyon féltő és nyugtalan voltam, és egy rozsdás nyakörvet viseltem. Most lassan meggyógyulok, és tanulok egy új életet. Kaptam egy új nyakörvet, bár eredetileg senkinek sem akartam, hogy a nyakam körül érjen. Egy kicsit szoba vagyok, és valószínűleg időbe fog telni, mire újra teljesen megbízom az emberekben – de komolyan próbálkozom. Szeretem az új gondozómat, bár még nem igazán szeretet. Együtt sétálunk, és tanítja, hogyan kezeljem jobban az érzéseimet. Nem igazán szeretek más kutyákat, inkább távol tartom magam tőlük. A legnehezebb pillanatok a séták után következnek – nagyon nem szeretek egyedül visszatérni a kutyaszobámba, ezért próbálok mellette maradni. Sajnos ő okosabb, és akkor egy kicsit felbőszülök. Mondják, hogy még dolgoznak ezen. A idegenekkel szemben megmutathatom a fogaimat – csak elvek szerint, nem akarok bántani senkit. Éppen megoltalmazták, átvizsgálták, mikrochippelték – nagyon bátran viselkedtem! Hamarosan szúnyogás is lesz, bár még nem értem teljesen, mit jelent ez. Sok van előttem, de hiszek benne, hogy meg tudom csinálni. Remélem, nem sokáig kell várnunk, mire valaki megtalál és örökre szeret.
Olvasd el az eredetit (pl)
Cześć, mam na imię Kambra. Jestem kilkuletnią, dużą sunią w typie owczarka. 9 marca 2026 roku zostałam przywiązana do ogrodzenia schroniska — mój właściciel nie miał odwagi wejść do biura. Byłam wtedy bardzo przestraszona i niespokojna, a na szyi miałam zardzewiałą kolczatkę.Teraz powoli dochodzę do siebie i uczę się nowego życia. Dostałam nową obrożę, choć początkowo nie chciałam, by ktoś dotykał mnie w okolicach szyi. Jestem trochę nieśmiała i pewnie minie jeszcze trochę czasu, zanim znów w pełni zaufam człowiekowi — ale naprawdę się staram. Lubię swoją nową opiekunkę, choć to jeszcze nie jest wielka miłość. Chodzimy razem na spacery, a ona uczy mnie, jak lepiej radzić sobie z emocjami. Nie przepadam za innymi psami i raczej wolę trzymać się od nich z daleka.Najtrudniejsze są chwile po spacerach — bardzo nie lubię wracać sama do boksu, więc próbuję zatrzymać przy sobie opiekunkę. Niestety ona jest sprytniejsza, a ja wtedy trochę się denerwuję. Podobno jeszcze nad tym popracujemy.Wobec obcych potrafię pokazać zęby — tak dla zasady, nie po to, żeby zrobić krzywdę. Ostatnio zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana — byłam bardzo dzielna! Wkrótce czeka mnie też sterylizacja, choć jeszcze nie do końca wiem, co to znaczy.Przede mną sporo pracy, ale wierzę, że dam radę. Mam nadzieję, że niedługo znajdzie się ktoś, kto pokocha mnie już na zawsze.
Megjelent 4 hónappal ezelőtt
