Kambra adoptieren
Mischling · Unbekannt
Hallo, mein Name ist Kambra. Ich bin ein paar Jahre alt, groß und ein Schäferhund-Typ. Am 9. März 2026 wurde ich an die Zaun eines Tierheims gebunden – mein Besitzer hatte nicht den Mut, in das Büro zu gehen. Ich war damals sehr erschrocken und unruhig, und ich hatte einen rostfarbenen Halsband um meinen Hals. Jetzt erhole ich mich langsam und lerne ein neues Leben. Ich habe ein neues Halsband bekommen, obwohl ich zunächst nicht wollte, dass jemand mich an meinem Hals berührt. Ich bin etwas schüchtern, und es wird wahrscheinlich einige Zeit dauern, bis ich wieder vollständig Vertrauen in Menschen fassen kann – aber ich versuche wirklich. Ich mag meine neue Pflegeperson, obwohl es noch nicht großartige Liebe ist. Wir gehen gemeinsam spazieren, und sie lehrt mich, meine Emotionen besser zu bewältigen. Ich mag andere Hunde nicht besonders und bevorzuge es, von ihnen fernzuhalten. Die härtesten Momente sind nach Spaziergängen – ich mag es nicht besonders, allein zurückzukehren, also versuche ich, meine Pflegeperson bei mir zu haben. Leider ist sie klug und dann werde ich ein bisschen traurig. Sie sagen, wir werden daran arbeiten. Bei Fremden kann ich meine Zähne zeigen – einfach als Grundsatz, nicht Schaden zu tun. Vor kurzem wurde ich geimpft, entwurmt und mikrochipt – ich war sehr mutig! Bald werde ich auch zur Kastration gehen, obwohl ich noch nicht ganz weiß, was das bedeutet. Es gibt viel über mich zu sagen, aber ich glaube, ich kann es schaffen. Ich hoffe, bald wird jemand mich finden und mich für immer lieben.
Original lesen (pl)
Cześć, mam na imię Kambra. Jestem kilkuletnią, dużą sunią w typie owczarka. 9 marca 2026 roku zostałam przywiązana do ogrodzenia schroniska — mój właściciel nie miał odwagi wejść do biura. Byłam wtedy bardzo przestraszona i niespokojna, a na szyi miałam zardzewiałą kolczatkę.Teraz powoli dochodzę do siebie i uczę się nowego życia. Dostałam nową obrożę, choć początkowo nie chciałam, by ktoś dotykał mnie w okolicach szyi. Jestem trochę nieśmiała i pewnie minie jeszcze trochę czasu, zanim znów w pełni zaufam człowiekowi — ale naprawdę się staram. Lubię swoją nową opiekunkę, choć to jeszcze nie jest wielka miłość. Chodzimy razem na spacery, a ona uczy mnie, jak lepiej radzić sobie z emocjami. Nie przepadam za innymi psami i raczej wolę trzymać się od nich z daleka.Najtrudniejsze są chwile po spacerach — bardzo nie lubię wracać sama do boksu, więc próbuję zatrzymać przy sobie opiekunkę. Niestety ona jest sprytniejsza, a ja wtedy trochę się denerwuję. Podobno jeszcze nad tym popracujemy.Wobec obcych potrafię pokazać zęby — tak dla zasady, nie po to, żeby zrobić krzywdę. Ostatnio zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana — byłam bardzo dzielna! Wkrótce czeka mnie też sterylizacja, choć jeszcze nie do końca wiem, co to znaczy.Przede mną sporo pracy, ale wierzę, że dam radę. Mam nadzieję, że niedługo znajdzie się ktoś, kto pokocha mnie już na zawsze.
Eingestellt vor 5 Monaten
