Adoptoi Twix
Rasvahybridi · Tuntematon
Hei Twix, olin syntynyt syyskuussa 2013. Olin pieni, iloinen koiranpoika – täynnä energiaa, luottamusta ja uskoa siihen, että maailma on hyvä paikka. 10. toukokuuta 2014 päädyin eläinsuojaan Grzybowska-kadulta. En juurikaan muista, miten päädyin sinne... ehkä joku jätti minut, ehkä minä menin hävinneeksi. Olin silloin pieni, noin kahdeksan kuukauden ikoinen koiranpoika – rakas, vitsahtava, aina valmis pelaamaan. Minä rakensin ihmisiä, erityisesti kun he puulivat minua korvasta. 23. toukokuuta 2014 onnea hymyili minulle – siirryin uuteen kotiin Przezchlebiussa! Olin niin iloinen. Uskonut siihen, että se olisi iikaan. Valitettavasti ei kaikki menestänyt niin kuin unelmoimme... 6. kesäkuuta 2015 palasin eläinsuojaan. En osannut sopeutua lapsiin. Olin pelokas, kadonnut – kaikki oli näin vaikeaa. Mutta sain toisen mahdollisuuden. 28. kesäkuuta 2015 siirryin uuteen perheeseen Zabrzeen. Silloinkin ajattelin, että tämä olisi lopullinen matkani. Aluksi oli hyvin… minulla oli koti, minulla oli henkilö. Ja sitten jotakin meni taas pieleen. En tiedä miksi elämä kokee minua niin usein. Vuosien jälkeen, kun toinen hoitajani lähti, kaikki muuttui. Hän tosissaan huolehti minusta – voisin tuntea sen. Hänen kuolemansa jälkeen jäin yksin. Päädyin talon takapihalle, kuin olen äkkiä lopettanut kuulumasta perheeseen. Heille oli helpompaa – antaa minulle ruokapullon ja sulkea oven. Eivät ottaneet minua eläintautipalveluun, eivät kysyneet, jos jotain kipui minulle, jos olin pelokas... Ja olin pelokas. Pelokas lapsista, kovista äänistä, kosketuksesta. En ymmärtänyt miksi olin jälleen yksin. 3. marraskuuta 2025 palasin eläinsuojaan – toimitettuna omistajallani. Minulla on paljon surua sisällä, mutta vielä on myös kipinä toiveesta. Nyt vieraita – hyviä ihmisiä – yrittävät saada minut luottamaan heihin. He näyttävät minulle, että ihmisen käsi ei aina haise. He opettavat minulle, että voin rakastaa uudelleen ja olla rakastettu. Uskon, että jossain on todellinen KOTI odottamassa minua – hiljaa, lämpimässä, ilman huutoja, ilman pelkoa. Jossa voin viimein nukahtaa rauhallisesti, tietäen, että tämä todella on iikaan.
Lue alkuperäinen (pl)
Cześć Twix,Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany.Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze.
Listattu 4 kuukautta sitten
