Twix
Mixed Breed · Unknown
Hi Twix, I was born in September 2013. I was a small, happy puppy - full of energy, trust and belief that the world is a good place. On May 10, 2014, I ended up at the animal shelter from Grzybowska Street. I don't exactly remember how I got there... maybe someone left me, maybe I got lost. I was then a small, about eight-month-old puppy - affectionate, mischievous, always ready to play. I loved people, especially when they stroked me behind the ear. On May 23, 2014, luck smiled at me - I went to a new home with a garden in Przezchlebiu! I was so happy. I believed that this would be forever. Unfortunately, not everything went as I dreamed... On June 6, 2015, I returned to the animal shelter. I couldn't get along with the child. I was terrified, lost - after all, I tried so hard. But I got another chance. On June 28, 2015, I moved in with a new family in Zabrze. Then I also thought that this would be the end of my wandering. For a while it was good... I had a home, I had a person. And then something went wrong again. I don't know why life keeps testing me so often. After years, when my second caregiver left, everything changed. He really cared about me - I could feel it. After his death, I was left alone. I ended up on the yard, as if I suddenly stopped being part of the family. For them it was easier - to give me a bowl and close the door. They didn't take me to the vet, they didn't ask if something hurt me, if I was afraid... And I was afraid. I was afraid of children, loud noises, touch. I didn't understand why I was alone again. On November 3, 2025, I returned to the animal shelter - handed over by my owner. I have a lot of sadness inside, but also still a spark of hope. Now, strangers - good people - are trying to make me trust them. They show me that a human hand doesn't always hurt. They teach me that I can love again and be loved. I believe that somewhere there is a real HOME waiting for me - quiet, warm, without shouting, without fear. One where I can finally sleep peacefully, knowing that this is really forever.
PL·Show original
Cześć Twix,Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany.Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze.
- ✓Good with kids
Free account — 10 contacts included
Listed 2 months ago
