Twix adopteren
Kruisbried · Onbekend
Hallo Twix, ik ben geboren in september 2013. Ik was een klein, blij puppy – vol energie, vertrouwen en geloof dat de wereld een goede plek is. Op 10 mei 2014 belandde ik op het dierenasiel aan de Grzybowskastraat. Ik herinner me niet precies hoe ik daar terecht kwam... misschien heeft iemand me achtergelaten, misschien ben ik verloren gegaan. Ik was toen klein, ongeveer acht maanden oud – knuffelig, ondeugend, altijd klaar om te spelen. Ik hield van mensen, vooral als ze me achter de oren streelden. Op 23 mei 2014 had ik geluk – ik ging naar een nieuw huis met een tuin in Przezchlebiu! Ik was zo blij. Ik geloofde dat dit voor altijd zou zijn. Helaas liep het niet zoals ik had gedroomd... Op 6 juni 2015 keerde ik terug naar het dierenasiel. Ik kon niet goed overweg met het kind. Ik was bang, verdwaald – want ik had me echt ingespannen. Maar ik kreeg een tweede kans. Op 28 juni 2015 verhuisde ik naar een nieuwe familie in Zabrze. Daarna dacht ik ook dat dit het einde van mijn reis zou zijn. Het was een tijd goed... ik had een thuis, ik had een persoon. En toen ging er weer iets mis. Ik weet niet waarom het leven me steeds zo test. Na jaren, toen mijn tweede verzorger vertrok, veranderde alles. Hij zorgde echt voor me – ik kon het voelen. Na zijn dood werd ik alleen gelaten. Ik eindigde op de binnenplaats, alsof ik plotseling geen onderdeel meer van de familie was. Voor hen was het gemakkelijker – ze gaven me een bakje en sloegen de deur dicht. Ze namen me niet naar de dierenarts, ze vroegen niet of er iets pijn deed, of ik bang was... En ik was bang. Ik was bang voor kinderen, harde geluiden, aanraking. Ik begreep niet waarom ik opnieuw alleen was. Op 3 november 2025 keerde ik terug naar het dierenasiel – afgeleverd door mijn eigenaar. Ik heb veel verdriet in me, maar ook nog steeds een vonkje hoop. Nu proberen vreemden – goede mensen – mij te laten vertrouwen. Ze laten me zien dat een menselijke hand niet altijd pijn doet. Ze leren me dat ik weer liefde kan geven en ontvangen. Ik geloof dat ergens een echt HUIS op me wacht – stil, warm, zonder geschreeuw, zonder angst. Waar ik eindelijk rustig kan slapen, wetend dat dit echt voor altijd is.
Origineel lezen (pl)
Cześć Twix,Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany.Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze.
Gelist 3 maanden geleden
