Adoptera Twix
Korsad ras · Okänd
Hej Twix, jag föddes i september 2013. Jag var en liten, glad valp – full av energi, tillit och tro på att världen är ett bra ställe. Den 10 maj 2014 hamnade jag på djurhemmet från Grzybowska gata. Jag minns inte exakt hur jag kom dit… kanske lämnades jag, kanske blev jag bortglömt. Jag var då en liten, omkring åtta månader gammal valp – kärleksvärdig, skämtsam, alltid redo att leka. Jag älskade människor, särskilt när de strök mig bakom örat. Den 23 maj 2014 lekte jag med lyckan – jag gick till ett nytt hem med trädgård i Przezchlebiu! Jag var så glad. Jag trodde att det skulle vara för alltid. Tyvärr gick inte allt som jag drömt… Den 6 juni 2015 återkom jag till djurhemmet. Jag kunde inte komma överens med barnet. Jag var rädd, förlorad – alltså, jag gjorde det så mycket jag kunde. Men jag fick en annan chans. Den 28 juni 2015 flyttade jag in hos en ny familj i Zabrze. Då tänkte jag också att detta skulle vara slutet på min resa. En tid var det bra… jag hade ett hem, jag hade en person. Och sedan gick något fel igen. Jag vet inte varför livet testar mig så ofta. Efter flera år, när min andra vårdare lämnade, förändrades allt. Han gick verkligen upp för mig – jag kunde känna det. Efter hans död blev jag lämnad ensam. Jag hamnade på baksidan, som om jag plötsligt inte längre var del av familjen. För dem var det lättare – att ge mig en skål och stänga dörren. De tog inte med mig till djurläkaren, de frågade inte om något gjorde ont, om jag var rädd… Och jag var rädd. Jag var rädd för barn, höga ljud, beröring. Jag förstod inte varför jag igen var ensam. Den 3 november 2025 återkom jag till djurhemmet – överlämnad av min ägare. Jag har mycket sorg inom mig, men också fortfarande en gnista hopp. Nu försöker främlingar – goda människor – att få mig att lita på dem. De visar mig att en människohands hand inte alltid gör ont. De lär mig att jag kan älska igen och bli älskad. Jag tror att det finns en riktig HEM väntar på mig – stilla, varmt, utan skrik, utan rädsla. Ett där jag kan sova lugnt, vetande att det verkligen är för alltid.
Läs original (pl)
Cześć Twix,Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany.Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze.
Listade för 5 månader sedan
