Twix örökbefogadása
Keverék fajta · Ismeretlen
Szia Twix, születtem 2013 szeptemberében. Kis, boldog kutyakölyök voltam – tele energiával, bizalommal és hittel abban, hogy a világ jó hely. 2014. május 10-én kerültem az állatmenhelyre a Grzybowska utcából. Nem tudom pontosan, hogyan jutottam oda... talán valaki otthagyott, talán eltévedtem. Akkor egy kis, kb. nyolc hónapos kutyakölyök voltam – szeretetteljes, csalafinta, mindig készen arra, hogy játszani menjen. Szerettem az embereket, különösen amikor megcirógatták a fülem mögött. 2014. május 23-án szerencsém volt – egy új otthonba kerültem a Przezchlebiu-ban lévő kerttel! Olyan boldog voltam. Azt hittem, ez végleges lesz. Sajnos nem minden ment úgy, ahogy álmodtam… 2015. június 6-án visszakerültem az állatmenhelyre. Nem tudtam megszokni a gyermeket. Megijedtem, elvesztem – hiszen annyira igyekeztem. De kaptem még egy esélyt. 2015. június 28-án átköltöztem egy új családhoz Zabrze-ben. Az is azt hitte, hogy ez az utolsó útja a kalandozásaimnak. Egy ideig jó volt… volt otthonom, volt emberem. És akkor újra valami elromlott. Nem tudom, miért tesz ilyen gyakran próbára az élet. Évek után, amikor a második gondozóm elment, minden megváltozott. Ő tényleg gondoskodott rólam – éreztem. Halála után egyedül hagytak. Végül a kertbe kerültem, mintha hirtelen nem lennék már része a családnak. Számukra egyszerűbb volt – adtak egy tál ételt, és bezárták az ajtót. Nem vittek a háziállatorvoshoz, nem kérdezték, ha fáj valamim, félek-e… Én féltem. Féltem a gyerekektől, a zajtól, az érintéstől. Nem értettem, miért vagyok ismét egyedül. 2025. november 3-án visszakerültem az állatmenhelyre – a tulajdonosomtól adtam át. Sok bánatom van, de még mindig ott van bennem egy kis remény. Most ismeretlenek – jó emberek – próbálják meggyőzni, hogy bízzak bennük. Mutatják nekem, hogy az emberi kéz nem mindig fáj. Tanítanak, hogy újra szerethetek és szeretett lehetek. Hiszek abban, hogy valahol valódi OTTHON vár rám – csendes, meleg, nem kiabálás, nem félelem. Ahol végre nyugodtan aludhatok, tudva, hogy ez valóban végleges.
Olvasd el az eredetit (pl)
Cześć Twix,Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany.Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze.
Megjelent 6 hónappal ezelőtt
