Adopter Twix
Croisé · Inconnu
Bonjour Twix, je suis né en septembre 2013. J'étais un petit chiot joyeux, plein d'énergie, de confiance et de croyance en un monde bon. Le 10 mai 2014, je suis arrivé au refuge animalier de la rue Grzybowska. Je ne me souviens pas exactement comment j'y suis arrivé... peut-être que quelqu'un m'a laissé, peut-être que j'étais perdu. J'étais alors un petit chiot d'environ huit mois, affectueux, malicieux, toujours prêt à jouer. J'aimais les gens, surtout lorsqu'ils me caressaient derrière l'oreille. Le 23 mai 2014, la chance a souri à moi - je suis allé dans une nouvelle maison avec un jardin à Przezchlebiu ! J'étais si heureux. J'avais cru que cela serait pour toujours. Malheureusement, ce n'était pas tout comme je l'avais rêvé... Le 6 juin 2015, je suis revenu au refuge animalier. Je n'arrivais pas à m'entendre avec l'enfant. J'étais terrifié, perdu - après tout, j'avais essayé si fort. Mais j'ai eu une autre chance. Le 28 juin 2015, je suis allé vivre avec une nouvelle famille à Zabrze. Puis j'ai pensé que cela marquerait la fin de mes pérégrinations. Pendant un moment, c'était bien... J'avais un foyer, j'avais une personne. Et puis quelque chose s'est encore mal passé. Je ne sais pas pourquoi la vie me teste si souvent. Après des années, lorsque mon deuxième gardien est parti, tout a changé. Il s'inquiétait vraiment de moi - je le sentais. Après sa mort, j'ai été abandonné. Je suis retombé sur la cour, comme si soudainement je ne faisais plus partie de la famille. Pour eux, c'était plus facile - ils m'ont donné un bol et ont fermé la porte. Ils ne m'ont pas emmené chez le vétérinaire, ils n'ont pas demandé si quelque chose me faisait mal, si j'avais peur... Et j'avais peur. J'avais peur des enfants, des bruits forts, du toucher. Je ne comprenais pas pourquoi je suis de nouveau seul. Le 3 novembre 2025, je suis revenu au refuge animalier - remis par mon propriétaire. J'ai beaucoup de tristesse en moi, mais aussi encore un peu d'espoir. Maintenant, des inconnus - de bonnes personnes - essaient de me faire confiance. Ils me montrent que la main d'un humain n'est pas toujours douloureuse. Ils m'apprennent que je peux aimer à nouveau et être aimé. Je crois qu'il y a quelque part une vraie MAISON qui m'attend - tranquille, chaude, sans cris, sans peur. Où je pourrai enfin dormir paisiblement, sachant que c'est vraiment pour toujours.
Lire l'original (pl)
Cześć Twix,Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany.Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze.
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé il y a 2 mois
