Adoptă Twix
Rasă mixtă · Necunoscut
Salut Twix, am născut în septembrie 2013. Am fost un câine mic, fericit - plin de energie, încredere și credință că lumea este un loc bun. În 10 mai 2014, am ajuns la adăpostul animalelor de pe Strada Grzybowska. Nu îmi amintesc exact cum am ajuns acolo... poate m-a lăsat cineva, poate m-am rătăcit. Atunci eram un câine mic, de aproximativ opt luni - afecțiunos, răsfrânt, mereu gata să joace. Îmi placeau oamenii, mai ales când mă frecau după urechi. În 23 mai 2014, norocul mi-a zâmbit - am plecat într-o casă nouă cu grădină în Przezchlebiu! Am fost atât de fericit. Am crezut că acesta va fi pentru totdeauna. Din păcate, nu totul s-a dus așa cum visam... În 6 iunie 2015, am revenit la adăpostul animalelor. Nu mă descurcam bine cu copilul. Eram terorizat, pierdut - în cele din urmă, am încercat atât de tare. Dar am primit o altă șansă. În 28 iunie 2015, am mutat la o familie nouă în Zabrze. Apoi am crezut că aceasta va fi sfârșitul călătoriei mele. Pentru o vreme a fost bine... Am avut o casă, am avut o persoană. Și apoi a mai fost ceva greșit din nou. Nu știu de ce viața mă testează atât de des. După ani, când al doilea meu îngrijitor a plecat, totul s-a schimbat. El se îngrijora cu adevărat de mine - puteam simți asta. După moartea lui, am rămas singur. Am ajuns pe curte, ca și cum aș fi încetat brusc să fac parte din familie. Pentru ei a fost mai ușor - să-mi dea un bol și să închidă ușa. Nu m-au dus la veterinar, nu au întrebat dacă ceva mă durerea, dacă aveam frică... Și aveam frică. Aveam frică de copii, de zgomote puternice, de atingeri. Nu înțeleg de ce am rămas singur din nou. În 3 noiembrie 2025, am revenit la adăpostul animalelor - predat de proprietarul meu. Am multă tristețe în interior, dar și încă un scânteiu de speranță. Acum oamenii străini - oamenii buni - încearcă să-mi câștige încrederea. Mă arată că mâna umană nu este întotdeauna dureroasă. Mă învață că pot iubi din nou și să fiu iubit. Cred că undeva există un ADEVĂRAT GOSPODIN care mă așteaptă - liniștit, cald, fără țipete, fără frică. Unde pot dormi în pace, știind că aceasta e chiar pentru totdeauna.
Citire originală (pl)
Cześć Twix,Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany.Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze.
Listat acum 4 luni
