Υιοθετήστε τον/την Twix
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Γεια σου Twix, γεννήθηκα το Σεπτέμβριο του 2013. Είχα μικρό, χαρούμενο παπούτσι - γεμάτο ενέργεια, εμπιστοσύνη και πίστη ότι ο κόσμος είναι ένας καλός τόπος. Στις 10 Μαΐου 2014, έφτασα στο ζωολογικό ίδρυμα από την οδό Grzybowska. Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς έφτασα εκεί... ίσως κάποιος με αφήσει, ίσως χαθώ. Τότε ήμουν ένα μικρό παπούτσι, περίπου οκτώ μηνών - αγαπητό, έξυπνο, πάντα έτοιμο να παίξει. Αγαπούσα τους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν με έπαιρναν πίσω από το αυτί. Στις 23 Μαΐου 2014, η τύχη χαμογέλασε σε εμένα - πήγα σε ένα νέο σπίτι με κήπο στο Przezchlebiu! Ήμουν τόσο χαρούμενος. Πίστευα ότι αυτό θα ήταν για πάντα. Ευτυχώς, δεν έγινε όλα όπως ονειρευόμουν... Στις 6 Ιουνίου 2015, επέστρεψα στο ζωολογικό ίδρυμα. Δεν ήμουν αντεπίδραση στο παιδί. Είχα φόβο, χάθηκα - αφού δούλεψα τόσο σκληρά. Αλλά είχα ξανά μια ευκαιρία. Στις 28 Ιουνίου 2015, μετακινήθηκα σε ένα νέο οικογενειακό σπίτι στο Zabrze. Τότε είχα επίσης την αίσθηση ότι αυτό θα ήταν το τέλος των επιστροφών μου. Για λίγο, ήταν καλό... Είχα ένα σπίτι, είχα ένα άτομο. Και τότε κάτι πάλι πήγε κακά. Δεν ξέρω γιατί το ζωικό ζεύγος με δοκιμάζει τόσο συχνά. Μετά από χρόνια, όταν ο δεύτερος φροντιστής μου φύγει, τα πάντα άλλαξαν. Πραγματικά τρομοκρατούσε με - μπόρεσα να το νιώσω. Μετά το θάνατό του, έμεινα μόνος. Έφτασα στον κήπο, σαν να σταμάτησα ακαριαία να είμαι μέρος της οικογένειας. Γι' αυτούς ήταν ευκολότερο - να μου δώσουν ένα πιάτο και να κλείσουν την πόρτα. Δεν με πήγαν στον κτηνίατρο, δεν ρώτησαν αν κάτι με τραυμάτισε, αν είχα φόβο... Και είχα φόβο. Είχα φόβο τα παιδιά, τα έντονα θόρυβα, την επαφή. Δεν καταλάβαινα γιατί ήμουν ξανά μόνος. Στις 3 Νοεμβρίου 2025, επέστρεψα στο ζωολογικό ίδρυμα - παραδοθείς από τον ιδιοκτήτη μου. Έχω πολλή λύπη μέσα, αλλά έχω ακόμα και ένα σπίτι αισιοδοξίας. Τώρα, ξένοι - καλοί άνθρωποι - προσπαθούν να με κάνουν να πιστέψω σε αυτούς. Μου δείχνουν ότι η ανθρώπινη χειρονομία δεν πάντα πονά. Μου διδάσκουν ότι μπορώ να αγαπήσω ξανά και να αγαπηθώ. Πιστεύω ότι κάπου υπάρχει ένα πραγματικό ΣΠΙΤΙ που με περιμένει - ήσυχο, θερμό, χωρίς φωνές, χωρίς φόβο. Ένα όπου μπορώ να κοιμηθώ τελικά ήρεμα, ξέροντας ότι αυτό είναι πραγματικά για πάντα.
Διάβασε αρχικό (pl)
Cześć Twix,Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany.Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze.
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
