Quando il dolore per la perdita del proprio animale domestico è insostenibile adopteren
Kruisbried · Onbekend · Puppy · 12 maanden
Een recent onderzoek toont aan dat verlengd rouwstoornis kan optreden zelfs bij het verlies van een hond of kat. Laten we de sociale ongevoeligheid elimineren die voor diegenen is bedoeld die hun grote verdriet uitspreken. Verlengde rouwstoornis (PGD) is een psychiatrie-afwijking, die is beschreven en opgenomen in zowel de Wereldgezondheidsorganisatie's Internationale Classificatie van Ziekten als de Amerikaanse Psychiatrie Associatie's Diagnostische en Statistische Handleiding voor Mentale Aandoeningen. Het bestaat uit blijvende en invaliderende reacties die langer dan 12 maanden duren, die slapen, stemming en sociaal leven beïnvloeden omdat ze zware emotionele pijn en negatieve gevoelens bevatten zoals wanhoop, schuldgevoel, jaloersheid, woede en ongeloof: het is een stoornis die een derde van de mensen die het verlies van een geliefde persoon hebben meegemaakt, beïnvloedt, mensen die kwetsbaarder worden voor ziekte aangezien hun immuunsysteem verlaagd is. PGD vereist een specifieke multidisciplinaire behandeling, dus het is belangrijk dat er een nauwkeurige diagnose wordt gesteld, wat het recht geeft om adequaat zorg te ontvangen van het gezondheidssysteem (psychotherapie, medicatie), maar ook het recht om tijd af te nemen van werk of vergoedingen van hun verzekering te krijgen. Vandaag de dag is echter alleen een diagnose mogelijk als het overlijden dat zoveel pijn veroorzaakt dat van een mens (partner, kind, ouder, etc.) is, maar niet als het over een huisdier gaat met wie wij een zeer intensieve band hebben. Een onderzoek van Philip Hyland van het Departement Psychologie aan de Ierse Universiteit van Maynooth, gepubliceerd op 14 januari in het Amerikaanse tijdschrift PLOS One, heeft aangetoond dat dit anders is: "mensen kunnen klincally significante niveaus van PGD ervaren na het overlijden van een huisdier, en PGD-symptomen tonen zich op dezelfde manier, ongeacht het soort van het overledene." Een derde (32,6%) van de deelnemers aan het onderzoek had het overlijden van een geliefd huisdier meegemaakt, en bijna allemaal had ook het overlijden van een mens meegemaakt: goed, 21% van deze mensen koos het overlijden van hun huisdier als meer belastend dan het verlies van een familielid. Mensen die de pijn van het verlies van een hond of kat of elk ander huisdier hebben meegemaakt vinden het moeilijk om dat te laten zien, want een kwetsbaardere of gevoeliger persoon of iemand met genetische voorbeschikking kan lijden onder verlengde rouwstoornis: maar helaas is dit niet het geval voor veel van de bevolking, dus te veel mensen zien "de pijn die verbonden is met het overlijden van een huisdier als minder legitiem dan de pijn die verbonden is met het overlijden van een mens, en veel mensen die het verlies van hun huisdier ervaren, voelen zich schuldig, niet begrepen en daarom geïsoleerd." Erger nog, "er zijn nog steeds sommige gebieden van de wetenschap - zegt de Ierse onderzoeker - waarin het menselijk soort wordt behandeld alsof het uniek en verschillend is van alle andere soorten (...). De ontdekkingen van Darwin hebben aangetoond dat er geen wetenschappelijke basis was om mensen te beschouwen als uitzonderlijk binnen de dierenwereld. Homo sapiens sapiens is zeker een ongewone Afrikaanse aap, maar het is een Afrikaanse aap (...) en ontdekkingsreizen in de evolutiebiologie hebben alleen aangetoond hoe onbelangrijk wij mensen zijn"(...) die ongeveer 50% van ons DNA delen met broccoli en 90% met muis. Het Ierse onderzoek heeft dus een merit dat verder gaat dan het bewijzen van de grote pijn die vaak gevoeld wordt bij het verlies van een huisdier: het opent in feite een nieuwe visie, wat in feite de huidige beslissing om het verlies van huisdieren uit te sluiten uit de diagnostische criteria van rouw die leiden tot PGD, een beslissing die nu wetenschappelijk verkeerd is en daardoor de kans heeft gecorrigeerd te worden. Als de WHO haar classificatie van verlengde rouwstoornis herziet, zullen niet alleen alle mensen met PGD kunnen behandeld worden, ongeacht het soort wezen dat zij het verlies niet kunnen accepteren, maar ook de algemene sociale ongevoeligheid die voor diegenen is bedoeld die enorme pijn voelen om een niet-menselijk companion dat niet meer aanwezig is, eindelijk verdwijnen.
Origineel lezen (it)
Una ricerca recente prova che il disturbo da lutto prolungato può insorgere anche per la perdita del proprio cane o gatto. Al bando l'insensibilità sociale oggi riservata a chi dichiara il proprio immenso dolore. Il disturbo da lutto prolungato (PGD-Prolonged Grief Disorder) è un disturbo psichiatrico descritto e incluso sia nella Classificazione Internazionale delle Malattie dell’OMS (Organizzazione Mondiale della Sanità), sia nel Manuale Diagnostico e Statistico dei Disturbi Mentali dell'American Psychiatric Association. Consiste in una serie di reazioni persistenti e debilitanti che durano più di 12 mesi e che influenzano il sonno, l’umore e la vita sociale poichè comprendono grave dolore emotivo e sentimenti negativi come l’angoscia, la colpa, l’invidia, la rabbia e l’incredulità: è un disturbo di cui soffre un terzo di coloro che hanno subito la perdita di una persona cara, soggetti che diventano anche più fragili dinanzi alle malattie dato che le loro difese immunitarie si abbassano. Il PGD richiede un trattamento multidisciplinare specifico ed è quindi importante che ci sia una diagnosi accertata, che fa nascere il diritto di ricevere cure adeguate dal sistema sanitario (psicoterapia, farmaci), ma anche il diritto ad assentarsi dal lavoro o quello di ricevere i rimborsi dalla propria assicurazione. Ad oggi, la diagnosi è però possibile solo se la morte che provoca tanto dolore è quella di una persona (compagno di vita, figlio, genitore, ecc.) ma non se a lasciarci è l’animale domestico col quale abbiamo condiviso un legame spesso intensissimo. Una ricerca di Philip Hyland del Dipartimento di Psicologia dell’Università irlandese di Maynooth, pubblicato il 14 gennaio scorso sulla rivista statunitense PLOS one, ha dimostrato che le cose stanno diversamente: “le persone possono sperimentare livelli clinicamente significativi di PGD dopo la morte anche di un animale domestico, e i sintomi della PGD si manifestano allo stesso modo, indipendentemente dalla specie a cui appartiene il defunto. Un terzo (32,6%) dei soggetti che hanno partecipato allo studio aveva sperimentato la morte di un animale domestico amato, e quasi tutti avevano anche sperimentato la morte di un essere umano: bene, il 21,0% di queste persone ha scelto la morte del proprio animale domestico come più angosciante rispetto alla perdita di un proprio congiunto”. Chi ha sperimentato il dolore per la perdita di un cane o di un gatto o di un qualunque altro animale domestico non fatica a considerare scontato che una persona più fragile o sensibile o geneticamente predisposta possa incorrere nel disturbo da lutto prolungato: ma, purtroppo, non è così per molta parte della popolazione, tanto che troppi vedono “il dolore legato alla morte di un animale domestico come meno legittimo del dolore legato alla morte di una persona e molti di coloro che soffrono per la perdita del loro animale domestico si sentono in imbarazzo, non compresi e, di conseguenza, isolati”. E addirittura, “ci sono ancora alcune aree della scienza – dice il ricercatore irlandese – in cui la specie umana è trattata come unica e distinta da tutte le altre specie (…). Le scoperte di Darwin hanno dimostrato che non c’era alcuna base scientifica per considerare gli esseri umani come eccezionali all’interno del regno animale. L'Homo sapiens sapiens è senza dubbio un'insolita scimmia africana, ma è una scimmia africana (…) e le scoperte della biologia evolutiva hanno solo dimostrato quanto siamo insignificanti noi esseri umani” (…) che condividiamo circa il 50% del nostro DNA con il cavolo” e il 90% con i topi. La ricerca irlandese ha, dunque, un merito che va oltre la dimostrazione del grande dolore che spesso si prova per la perdita di un animale domestico: infatti, apre una nuova prospettiva, che, di fatto, azzera la decisione fin qui imperante di escludere la perdita di animali domestici dai criteri diagnostici del lutto che può dare origine al PGD, una decisione che ora diventa scientificamente sbagliata e che ha, quindi, la possibilità di essere corretta. Se l’OMS rivedrà la propria classificazione del disturbo da lutto prolungato, non solo tutte le persone che soffrono di PGD potranno essere curate a prescindere dalla specie a cui appartiene l’essere di cui non accettano la scomparsa, ma potrà cadere per sempre anche la diffusissima insensibilità sociale oggi riservata a chi prova un dolore immenso per un compagno di viaggio non umano che non c’è più.
Gelist 4 maanden geleden
