Adoptuj Dagas
Mieszaniec · Męskie · Dorosły · 6 lata
Jedyną wadą moją jest to, że jestem trochę lękliwym typem. Nie powiedziałbyś tego w inny sposób. Jestem przyjaznym psem, wszyscy mówią o mnie dobrze i jestem przyjazny, ale czasem staję się niepewny w niektórych sytuacjach. Inni uważają to za nic, ale ja wiem przyczynę. Na przykład dziecko płaczące. Jak się nie zniechęcić? Dlaczego płacze? Albo rowerzysta przechodzący obok. Nie wszyscy. Tylko niektórzy. Pierwszych trzech mi nie przeszkadza, ale czwarty! Kto mu dał prawo jeździć rowerem? Takie rzeczy psują moje na chwilę nastroje. Albo na przykład, gdy przechodzimy po mieście i zbliża się do nas kobieta. Uśmiecha się od ucha do ucha, tak szczęśliwa! Co ona wymyśliła? Czy nie zna lokalnych zwyczajów? Niezależnie od tego, jak dobrze żyjesz, nie warto się pokazywać. Ale ona idzie dalej uśmiechając się. Jak nie reagować? Trochę szczekam. Powinieneś wiedzieć, że tego nie powinno się robić. Ale najciekawsze jest to, że się zdenerwuję, a wszyscy się do mnie uśmiechają i ze mną rozmawiają. Nikt mi nie wierzy, kiedy jestem poważny. I wiesz dlaczego ci nie wierzą? Ponieważ zwykle szczerze się uśmiecham. W skrócie, jestem zadowolonym psem, szczęśliwym. Dobrze żyć, dobrze spacerować, dobrze się przytulać do bliskiej osoby, dobrze mieć takich ludzi. Ale te nerwy... Wczoraj Nosis myślał, że moje nerwy nie wynikają z dobrej doświadczenia. Mam wszystkie te blizny, patrzę na wszystko jednym okiem – wydaje się, że miałem kiedyś bolesne zdarzenie, a teraz nie mam 100% pewności w każdym. Nie! Bardzo ważna "ale" – jestem bardzo wychowalny. Ktoś pracujący ze mną może pomóc kontrolować te nerwy. Na przykład, wchodzimy do miasta i jest tyle przedmiotów, które mogą irytować: tyle płaczących dzieci, tyle złych kierowców, tyle ludzi (nawet w Klaipędzie latem), ale spacerujemy po mieście i złościę się tylko kilka razy z powodu drobnych rzeczy. Przechodzimy przez tłum z krzyżówki, mówią do mnie językiem, którego nie znam, ale wszystko dla mnie jest w porządku, bez nerwów. Ale nie jestem psem miastowym. Dla właściciela, który lubi wyzwania i chce pracować z swoim psem, byłbym świetnym wyborem do życia w warunkach miejskich. Ale dla kogoś, kto nie chce tych wyzwania, kto chce nosić swego psa wszędzie bez myślenia, bez obawy, że coś może go nie podobać gdzieś, byłbym za dużo. Dlatego spokojniejsze środowisko byłoby lepszym wyborem dla mnie. Ale nie lenistwo w jednym ogrodzie całe życie. Z prostej powtarzalności zapachów szmuglowanych wokół, nerwy w końcu dogryzą każdego, nawet Hal. W skrócie szukam osoby, która lubi spędzać czas w ciszy i naprawdę potrzebuje opieki i towarzystwa milego psa.
Czytaj oryginał (lt)
Vienintelis mano menkas trūkūmėlis yra tas, kad esu toks biški nervininkas. Ko šiaip nepasakytum. Esu fainas bičas, visi tik geru žodžiu mini, ir prie bajerio toks, o va būna imu ir susinervinu lygioj vietoj. Čia kitiems atrodo, kad lygioj, o aš tai žinau, kad priežastis yra. Pavyzdžiui, koks klykiantis vaikas. Kaip nesuerzins toks? Kam klykt? Arba pro šalį pralėkęs dviratininkas. Ne visi. Tik kai kurie. Pirmi trys nesuerzina, bet tas ketvirtas!.. Kas jam dviračio teises davė? Va tokie ir sugadina nuotaiką visai… minutei. Arba va, einam mieste, priešais pareina moteris. Išsišiepusi iki ausų, visa tokia laiminga! Ką ji čia sau sugalvojo? Nežino gal vietinių tradicijų? Kad ir kaip gerai gyventum, negali išsiduoti. O ji eina ir šypsosi. Ir kaip man nereaguot? Sureaguoju! Pabambu biški. Turi žinot, kad nereikia taip. O juokingiausia, kad aš nervojuos, o visi man šypsosi ir šnekina. Niekas netiki, kad aš rimtai! O žinot, kodėl netiki? Nes visu kitu laiku varinėju išsišiepęs iki ausų. Iš esmės esu patenkintas gyvenimu šuo, linksmutis. Man faina! Gyvent faina, varinėt faina, glaustytis prie mylimo žmogaus faina, turėt tokių žmonių faina. Tik va tie nervai… Panos vakar pagalvojo, gal ne iš geros patirties tie mano nervai palaužti. Atvariau visas randuotas, į visus žiūriu tik viena akimi - panašu, kad kažkada turėjau kokį skaudų nutikimą, ir dabar nebeturiu šimtaprocentinio pasitikėjimo viskuo. Beeeet! Labai svarbus “bet” - aš labai imlus mokymuisi. Su manim užsiimant galima padėti tuos nervukus suvaldyti. Pavyzdžiui, varom į miestą, ten gi kiek objektų, kurie gali sunervinti: kiek klykiančių vaikų, kiek prastų vairuotojų, kiek žmonių (vasarą net Klaipėdoj jų netrūksta), o mes varinėjam mieste ir aš tik kelis kartus suainervinu dėl smulkmenų. Prasilenkiam su minia iš kruizinio laivo, jie čiauška man nežinoma kalba, o man viskas gerai, jokių nervų. Bet miesto šuo aš nesu. Šeimininkui, kuris mėgsta iššūkius ir nori dirbti su savo šuniu, taip, būčiau puikus pasirinkimas gyventi miesto sąlygom. Bet tam, kuris tokių iššūkių nenori, kuris nori nesukdamas galvos visur imti savo šunį, nebijodamas, kad jam kažkur kažkas nepatiks, aš būčiau per sunkus. Todėl man ramesnė aplinka būtų geresnis pasirinkimas. Bet ne tinginiavimas vienam kieme visą gyvenimą. Vien nuo nesikeičiančių arų šniukštinėjimo nervai galiausiai paimtų bet kam, net Halui. Tai žodžiu, ieškau žmogaus, kuris mėgsta laiką leisti ten, kur ramu, ir kuriam labai reikia mylinčio šuns draugijos. ____________________________________
Zarejestrowane 3 miesiące temu
