Adoptujte Kefir
Mužský · Dospělý · 6 roky
Ahoj, já jsem Kefir, pro přátele Kefcia 🤗 Už dva roky, co je to polovina mého života, jsem v záchraně zvířat, sleduji skrze mříže změny ve svých přátelích a přítelkyních z protějších klecí, vidím, jak se nejdřív zmateně, ale po nějakém čase někdo konečně zaznamená a odvleče jej domů. Lidé navštěvující záchranu zvířat pravděpodobně mě nepozorují, jako by někdo hodil na mě krunýř neviditelnosti. Ale moji dobrovolníci mě pozorují, každý den mě vezmou na procházku a my se potulujeme cestami, které už znám naprosto dobře. Znám každý strom a keř v okolí. Vím, kde je malý potok a kde se po dešti tvoří největší a nejkrásnější kaluže, kam rád lehnu. Slibuji, že pokud si s mou procházkou objednáte, ukážu vám všechno! Na těchto procházkách děláme spoustu cool věcí – začátek je trochu šílený, protože čekám se všemi svými potřebami, dokud nevyjdu ze své klece, snažím se to nezklamát. Pak využívám všechny krátké chvíle pozornosti během dne. Jdeme do lesa, do pole nebo sledujeme, jak letadla startují. Čtu zprávy od přátel, kteří mi zanechávají cestou, někdy najdu novou vůni a v ní se kotlím. Všechno je pro tebe, abych páchal lépe! Mám často procházky ve větší skupině, opravdu mám rád jiná pes a trávím čas v jejich společnosti. Snažím se vyjít s každým dobře a určitě mě i oni mají rádi 😊 Jsem trochu strach z cizích lidí, nevím, jaké mají v úmyslu ke mně, ale několik minut stačí, abych je měl rád. Moji dobrovolníci říkají, že jsem udělal velký pokrok a již mám velkou skupinu dvounožců. Nemohu ani spočítat nožičky kamarády. Byl jsem několikrát s mou tětou v takovém velkém lese, tam jsme se setkali s několika skvělými přáteli – mají své domovy, tak jsem si jistý, že najdu také jeden. Je to tam skvělé, konečně mohu dýchat, aspoň dál od hluku záchranky a neustálého stresu. Chtěl bych žít tam, právě v takovém prostředí – zeleném, tichém a klidném. Můžu jet autem a jsem ideální cestující. Ale pokud nemáš auto, mohu jet i autobusem! Několikrát jsem byl na takových psy party – Adopt a Warsaw Dog. Na začátku jsem to moc neliboval, protože jsem byl velmi vyděšený, ale na posledním jsem dal všechno! Rozmlouvali jsme s lidmi, setkali se s psy a hledali někoho, kdo by mi nakonec dal šanci. Nakonec musím zmínit, že jsem trochu zaujatý vůči veterinářům, obrovsky se jich bojím a nerozumím proč je třeba jít tam. Někdy musím jít kvůli mé dysplazii, ale to nic narušuje mé každodenní život a mohu použít mé čtyři nohy bez problémů. Doufám, že kdysi někdo odstraní tento krunýř neviditelnosti a uvidí mě, člověka, který už má nějaké zkušenosti s psem. Nebyl bych vhodný jako první pes, to je jisté.
Přečíst původní (pl)
Cześć, to ja - Kefir, dla przyjaciół Kefcia 🤗 Od dwóch lat, czyli przez połowę swojego życia siedzę w schronisku, oglądam przez kraty zmieniających się kolegów i koleżanki z boksów naprzeciwko, widzę jak są zdezorientowani na początku, ale po jakimś czasie ktoś ich w końcu dojrzy i razem wyruszają do domu. Mnie ludzie, którzy odwiedzają schronisko chyba nie dostrzegają, jakby ktoś na mnie zarzucił pelerynę niewidkę. Zauważają mnie za to moi wolontariusze, zabierają mnie codziennie na spacer i wędrujemy po doskonale mi już znanych ścieżkach. Znam w okolicy każde drzewo i krzaczek. Wiem gdzie jest malutka rzeczka i gdzie po deszczu robią się największe i najwspanialsze kałuże, w których z chęcią się wyleguję. Obiecuję, że jak się umówisz ze mną na spacer to Ci to wszystko pokaże! Na tych spacerach robimy dużo fajnych rzeczy - początek jest nieco szalony bo czekam ze wszystkimi swoimi potrzebami aż wyjdę ze swojego boksu, staram się go nie zabrudzić. Potem za to korzystam całym sobą z tych krótkich chwil uwagi w ciągu dnia. Idziemy do lasu, na pole albo pooglądać jak startują samoloty. Odczytuję wiadomości od kumpli, które mi zostawiają po drodze, czasem znajdę jakiś nowy zapach, w którym się wytarzam. To wszystko dla Was, żeby lepiej pachnieć! Często też chodzę na spacer w większym gronie, bardzo lubię inne psy i spędzać czas w ich towarzystwie. Staram się dogadać z każdym i oni chyba też mnie lubią 😊 Trochę obawiam się obcych ludzi, nie wiem jakie mają wobec mnie zamiary, ale wystarczy kilka chwil żebym ich polubił. Moi wolontariusze mówią, że zrobiłem już ogromne postępy i zebrałem już bardzo pokaźne grono dwunożnych znajomych. Tych czworonożnych psiumpli to już nawet nie zliczę. Byłem też kilka razy z ciotką w takim wielkim lesie, tam spotkaliśmy kilku świetnych kumpli - oni mają swoje domy, więc ja też jestem pewien, że znajdę. Tam to jest po prostu bajecznie, mogę w końcu odetchnąć chociaż od schroniskowego zgiełku i wszechobecnego stresu. Chciałbym tam mieszkać, właśnie w takiej okolicy - zielonej, cichej i spokojnej. Dojeżdżam tam samochodem i pasażer ze mnie idealny. Ale jak nie masz samochodu to autobusem też umiem jeździć! Byłem kilka razy na takich psich imprezach - Adoptuj Warszawiaka. Z początku mi się średnio podobało bo za bardzo się bałem, na ostatniej jednak dałem z siebie wszystko! Rozmawialiśmy z ludźmi, poznawałem pieski i wypatrywałem kogoś, kto w końcu da mi szansę. Na koniec muszę się jeszcze wspomnieć, że jestem lekko uprzedzony do weterynarzy, boję się ich bardzo i nie rozumiem po co do nich trzeba chodzić. Ja co jakiś czas muszę ze względu na swoją dysplazję, ale nie przeszkadza mi ona zupełnie w codziennym życiu i korzystaniu z niego czterema łapami. Mam nadzieję, że w końcu ktoś mi zdejmie tą pelerynę niewidkę i zobaczy mnie jakiś człowiek, który już ma trochę doświadczenia z pieskami. Nie nadawałbym się na pierwszego psa, to akurat pewne. Może w końcu to ja zamacham ostatni raz swoją kitą do sąsiadów i pojadę do domu 😊
Zobrazeno před 6 měsíci
