Adotar Kefir
Macho · Adulto · 6 anos
Olá, sou o Kefir, para os amigos Kefcia 🤗 Há dois anos, que é metade da minha vida, estou no abrigo de animais, a observar pelas barras os amigos e namoradas que mudam das gaiolas opostas, vendo como ficam confusos no início, mas depois de algum tempo alguém finalmente percebe-os e eles vão para casa juntos. As pessoas que visitam o abrigo de animais provavelmente não me notam, como se alguém tivesse lançado uma capa de invisibilidade sobre mim. Mas os meus voluntários notam-me, levam-me a caminhar todos os dias e andamos pelos caminhos já perfeitamente conhecidos por mim. Conheço cada árvore e arbusto na área. Sei onde o pequeno rio fica e onde os maiores e mais belos lagos se formam depois da chuva, nos quais gosto de me deitar. Prometo que se marcar uma caminhada comigo, vou mostrar-lhe tudo isso! Nestas caminhadas fazemos muitas coisas interessantes - o início é um pouco caótico porque espero com todas as minhas necessidades até sair da minha gaiola, tento não fazer bagunça. Depois utilizo todo o meu ser nesses curtos momentos de atenção durante o dia. Vamos para a floresta, para o campo ou para ver os aviões decolarem. Leio mensagens dos amigos que deixam para mim ao longo do caminho, às vezes encontro um novo cheiro e rolo nele. Tudo isto é para si, para que eu cheire melhor! Muitas vezes faço caminhadas em grupo maior, gosto muito de outros cães e passo tempo na sua companhia. Tentando corresponder a todos e provavelmente também gostam de mim 😊 Tenho um pouco de medo dos estranhos, não sei quais são as suas intenções para comigo, mas alguns minutos são suficientes para eu gostar deles. Os meus voluntários dizem que fiz grandes progressos e já reúne um grande grupo de amigos de duas patas. Nem consigo contar os amigos de quatro patas cães. Já fui várias vezes com minha tia a tão grande floresta, lá encontrámos vários grandes amigos - eles têm as suas casas, então tenho a certeza de que também vou encontrar uma. É tão maravilhoso lá, finalmente posso respirar, pelo menos longe do barulho do abrigo e do constante stress. Gostaria de viver lá, exatamente numa área assim - verde, tranquila e pacífica. Posso lá chegar de carro e sou um passageiro ideal. Mas se não tiver carro, também posso andar de autocarro! Já fui várias vezes a esses eventos de cães - Adote um Cão de Varsóvia. No princípio não gostei muito porque estava muito assustado, mas na última vez dei o meu melhor! Falámos com as pessoas, conhecemos os cães e procurámos alguém que finalmente me desse uma oportunidade. Finalmente, tenho de mencionar que tenho uma certa preferência pelos veterinários, tenho muito medo deles e não entendo por que tem de ir lá. Tenho de ir algumas vezes por causa da minha displasia, mas não interfere em nada com a minha vida diária e posso utilizar as minhas quatro patas sem problemas. Espero que eventualmente alguém remova esta capa de invisibilidade e me veja, uma pessoa que já tem alguma experiência com cães. Não seria adequado como o primeiro cão, isso é certo.
Ler original (pl)
Cześć, to ja - Kefir, dla przyjaciół Kefcia 🤗 Od dwóch lat, czyli przez połowę swojego życia siedzę w schronisku, oglądam przez kraty zmieniających się kolegów i koleżanki z boksów naprzeciwko, widzę jak są zdezorientowani na początku, ale po jakimś czasie ktoś ich w końcu dojrzy i razem wyruszają do domu. Mnie ludzie, którzy odwiedzają schronisko chyba nie dostrzegają, jakby ktoś na mnie zarzucił pelerynę niewidkę. Zauważają mnie za to moi wolontariusze, zabierają mnie codziennie na spacer i wędrujemy po doskonale mi już znanych ścieżkach. Znam w okolicy każde drzewo i krzaczek. Wiem gdzie jest malutka rzeczka i gdzie po deszczu robią się największe i najwspanialsze kałuże, w których z chęcią się wyleguję. Obiecuję, że jak się umówisz ze mną na spacer to Ci to wszystko pokaże! Na tych spacerach robimy dużo fajnych rzeczy - początek jest nieco szalony bo czekam ze wszystkimi swoimi potrzebami aż wyjdę ze swojego boksu, staram się go nie zabrudzić. Potem za to korzystam całym sobą z tych krótkich chwil uwagi w ciągu dnia. Idziemy do lasu, na pole albo pooglądać jak startują samoloty. Odczytuję wiadomości od kumpli, które mi zostawiają po drodze, czasem znajdę jakiś nowy zapach, w którym się wytarzam. To wszystko dla Was, żeby lepiej pachnieć! Często też chodzę na spacer w większym gronie, bardzo lubię inne psy i spędzać czas w ich towarzystwie. Staram się dogadać z każdym i oni chyba też mnie lubią 😊 Trochę obawiam się obcych ludzi, nie wiem jakie mają wobec mnie zamiary, ale wystarczy kilka chwil żebym ich polubił. Moi wolontariusze mówią, że zrobiłem już ogromne postępy i zebrałem już bardzo pokaźne grono dwunożnych znajomych. Tych czworonożnych psiumpli to już nawet nie zliczę. Byłem też kilka razy z ciotką w takim wielkim lesie, tam spotkaliśmy kilku świetnych kumpli - oni mają swoje domy, więc ja też jestem pewien, że znajdę. Tam to jest po prostu bajecznie, mogę w końcu odetchnąć chociaż od schroniskowego zgiełku i wszechobecnego stresu. Chciałbym tam mieszkać, właśnie w takiej okolicy - zielonej, cichej i spokojnej. Dojeżdżam tam samochodem i pasażer ze mnie idealny. Ale jak nie masz samochodu to autobusem też umiem jeździć! Byłem kilka razy na takich psich imprezach - Adoptuj Warszawiaka. Z początku mi się średnio podobało bo za bardzo się bałem, na ostatniej jednak dałem z siebie wszystko! Rozmawialiśmy z ludźmi, poznawałem pieski i wypatrywałem kogoś, kto w końcu da mi szansę. Na koniec muszę się jeszcze wspomnieć, że jestem lekko uprzedzony do weterynarzy, boję się ich bardzo i nie rozumiem po co do nich trzeba chodzić. Ja co jakiś czas muszę ze względu na swoją dysplazję, ale nie przeszkadza mi ona zupełnie w codziennym życiu i korzystaniu z niego czterema łapami. Mam nadzieję, że w końcu ktoś mi zdejmie tą pelerynę niewidkę i zobaczy mnie jakiś człowiek, który już ma trochę doświadczenia z pieskami. Nie nadawałbym się na pierwszego psa, to akurat pewne. Może w końcu to ja zamacham ostatni raz swoją kitą do sąsiadów i pojadę do domu 😊
Listado há 6 meses
