Adopter Kefir
Hann · Voksen · 6 år
Hei, dette er Kefir, for venner Kefcia 🤗 I to år, som er halvparten av mitt liv, har jeg vært i dyrehjemmet, og sett gjennom stavene på de endrende vennene og kjærlighetene fra de andre kassene, sett hvordan de først er forvirrede, men etter en tid blir noen oppmerksomme og går hjem sammen. Folk som besøker dyrehjemmet sannsynligvis ikke oppmerker meg, som om noen hadde kastet et usynlighetsklær over meg. Men volontærne mine oppmerker meg, de tar meg på tur hver dag og vi går langs veiene som allerede er perfekt kjente for meg. Jeg kjenner hvert tre og busk i området. Jeg vet hvor den lille elven er og hvor de største og mest skjønne pølene dannes etter regn, der jeg liker å ligge. Jeg lover at hvis du setter av en tur med meg, skal jeg vise deg alt dette! På disse turane gjør vi mange fine ting – starten er litt kaotisk fordi jeg venter med alle behovene mine helt til jeg får ut av kassen, jeg prøver ikke å gjøre det galt. Deretter bruker jeg hele meg i de kortvarige oppmerksomhetsmomentene i løpet av dagen. Vi går til skogen, til feltet eller til å se planene ta av. Jeg leser meldinger fra venner som legger for meg underveis, noen ganger finner jeg en ny lukk og ruller i den. Alt dette er for deg, slik at jeg lukter bedre! Jeg går ofte på turer i større grupper, jeg liker virkelig andre hunder og bruke tid med dem. Jeg prøver å passe meg med alle og de sikkert også liker meg 😊 Jeg er litt bange for ukjente, jeg vet ikke hva deres mål mot meg er, men noen minutter er nok for meg å bli glad i dem. Volontærene mine sier at jeg har gjort stor fremgang og har allerede samlet en stor gruppe tobeinete venner. Jeg kan ikke engang telle de firebeinede hundevennene. Jeg var flere ganger med onkelen min i så sitt stort skog, der møtte vi flere store venner – de har sine hjem, så jeg er sikker på at jeg vil finne ett også. Det er bare fantastisk der, jeg kan faktisk puste, minst unna støyen fra dyrehjemmet og den konstante stressen. Jeg ønsker å leve der, akkurat i et slikt område – grønt, stille og fredfullt. Jeg kan komme dit med bil og jeg er en ideell passasjer. Men hvis du ikke har bil, kan jeg også ta bussen! Jeg har vært flere ganger på slike hundepartier – Adopt a Warsaw Dog. I begynnelsen likte jeg det ikke rett og slett fordi jeg var meget redd, men ved det siste ga jeg det alt jeg hadde! Vi snakket med mennesker, møtte hunder og så etter noen som skulle gi meg en sjans. Til slutt må jeg nevne at jeg er litt partisk mot veterinære, jeg er svært redd for dem og forstår ikke hvorfor man må gå dit. Jeg må gå noen ganger fordi av min dysplasi, men det påvirker ikke mitt daglige liv på noen måte og jeg kan bruke mine fire potter uten noe problem. Jeg håper at noen til slutt fjerner denne usynlighetsklæret og ser meg, en person som allerede har litt erfaring med hunder. Jeg ville ikke være egnet som første hund, det er sikkert.
Les original (pl)
Cześć, to ja - Kefir, dla przyjaciół Kefcia 🤗 Od dwóch lat, czyli przez połowę swojego życia siedzę w schronisku, oglądam przez kraty zmieniających się kolegów i koleżanki z boksów naprzeciwko, widzę jak są zdezorientowani na początku, ale po jakimś czasie ktoś ich w końcu dojrzy i razem wyruszają do domu. Mnie ludzie, którzy odwiedzają schronisko chyba nie dostrzegają, jakby ktoś na mnie zarzucił pelerynę niewidkę. Zauważają mnie za to moi wolontariusze, zabierają mnie codziennie na spacer i wędrujemy po doskonale mi już znanych ścieżkach. Znam w okolicy każde drzewo i krzaczek. Wiem gdzie jest malutka rzeczka i gdzie po deszczu robią się największe i najwspanialsze kałuże, w których z chęcią się wyleguję. Obiecuję, że jak się umówisz ze mną na spacer to Ci to wszystko pokaże! Na tych spacerach robimy dużo fajnych rzeczy - początek jest nieco szalony bo czekam ze wszystkimi swoimi potrzebami aż wyjdę ze swojego boksu, staram się go nie zabrudzić. Potem za to korzystam całym sobą z tych krótkich chwil uwagi w ciągu dnia. Idziemy do lasu, na pole albo pooglądać jak startują samoloty. Odczytuję wiadomości od kumpli, które mi zostawiają po drodze, czasem znajdę jakiś nowy zapach, w którym się wytarzam. To wszystko dla Was, żeby lepiej pachnieć! Często też chodzę na spacer w większym gronie, bardzo lubię inne psy i spędzać czas w ich towarzystwie. Staram się dogadać z każdym i oni chyba też mnie lubią 😊 Trochę obawiam się obcych ludzi, nie wiem jakie mają wobec mnie zamiary, ale wystarczy kilka chwil żebym ich polubił. Moi wolontariusze mówią, że zrobiłem już ogromne postępy i zebrałem już bardzo pokaźne grono dwunożnych znajomych. Tych czworonożnych psiumpli to już nawet nie zliczę. Byłem też kilka razy z ciotką w takim wielkim lesie, tam spotkaliśmy kilku świetnych kumpli - oni mają swoje domy, więc ja też jestem pewien, że znajdę. Tam to jest po prostu bajecznie, mogę w końcu odetchnąć chociaż od schroniskowego zgiełku i wszechobecnego stresu. Chciałbym tam mieszkać, właśnie w takiej okolicy - zielonej, cichej i spokojnej. Dojeżdżam tam samochodem i pasażer ze mnie idealny. Ale jak nie masz samochodu to autobusem też umiem jeździć! Byłem kilka razy na takich psich imprezach - Adoptuj Warszawiaka. Z początku mi się średnio podobało bo za bardzo się bałem, na ostatniej jednak dałem z siebie wszystko! Rozmawialiśmy z ludźmi, poznawałem pieski i wypatrywałem kogoś, kto w końcu da mi szansę. Na koniec muszę się jeszcze wspomnieć, że jestem lekko uprzedzony do weterynarzy, boję się ich bardzo i nie rozumiem po co do nich trzeba chodzić. Ja co jakiś czas muszę ze względu na swoją dysplazję, ale nie przeszkadza mi ona zupełnie w codziennym życiu i korzystaniu z niego czterema łapami. Mam nadzieję, że w końcu ktoś mi zdejmie tą pelerynę niewidkę i zobaczy mnie jakiś człowiek, który już ma trochę doświadczenia z pieskami. Nie nadawałbym się na pierwszego psa, to akurat pewne. Może w końcu to ja zamacham ostatni raz swoją kitą do sąsiadów i pojadę do domu 😊
Listet for 6 måneder siden
