Kefir adoptieren
Männlich · Erwachsen · 6 Jahre
Hallo, ich bin Kefir, für Freunde Kefcia 🤗 Für zwei Jahre, das ist die Hälfte meines Lebens, war ich im Tierheim, beobachtete durch die Gitter die wechselnden Freunde und Mädchen aus den anderen Zellen, sah, wie sie zunächst verwirrt waren, aber nach einer Weile bemerkte jemand sie endlich und sie gingen zusammen nach Hause. Die Menschen, die das Tierheim besuchen, merken mich wahrscheinlich nicht, als hätte jemand einen Schleier der Unsichtbarkeit über mich gelegt. Aber meine Helfer merken mich, sie führen mich jeden Tag spazieren und wir wandern entlang der Wege, die mir bereits gut bekannt sind. Ich kenne jeden Baum und Busch in der Gegend. Ich kenne den Ort, wo der kleine Bach entspringt und wo sich nach dem Regen die größten und schönsten Pfützen bilden, in denen ich gerne liegen bleibe. Ich verspreche, dass, wenn Sie einen Spaziergangstermin mit mir vereinbaren, ich Ihnen all das zeigen werde! Auf diesen Spaziergängen machen wir viele coole Dinge – der Anfang ist etwas verrückt, weil ich mit all meinen Bedürfnissen bis zum Ausgang meiner Zelle warte, versuche, sie nicht zu verpassen. Dann verwende ich mich in diesen kurzen Momenten der Aufmerksamkeit des Tages. Wir gehen in den Wald, auf das Feld oder schauen die Flugzeuge starten. Ich lese Nachrichten von Freunden, die auf dem Weg zu mir gehen, manchmal finde ich einen neuen Blick und rolle darin herum. All das ist für Sie, damit ich besser rieche! Ich gehe oft in einer größeren Gruppe spazieren, ich mag andere Hunde sehr und verbringe Zeit in ihrer Gesellschaft. Ich versuche, mit allen auszukommen und sie mögen mich wahrscheinlich auch. 😊 Ich habe ein bisschen Angst vor Fremden, ich weiß nicht, was ihre Absichten gegenüber mir sind, aber einige Minuten reichen aus, um sie zu mögen. Meine Freiwilligen sagen, dass ich großartige Fortschritte gemacht habe und bereits eine große Gruppe von zweibeinigen Freunden gesammelt habe. Ich kann die vierbeinigen Hundefreunde nicht zählen. Ich war mehrmals mit meiner Tante in einem so großen Wald, dort haben wir mehrere großartige Freunde kennengelernt – sie haben ihre Häuser, also bin ich sicher, dass ich auch eines finden werde. Es ist einfach wunderbar dort, ich kann endlich atmen, zumindest fern vom Lärm des Tierheims und dem ständigen Stress. Ich möchte dort leben, genau in diesem Bereich – grün, ruhig und friedlich. Ich kann dorthin mit dem Auto fahren und bin ein idealer Mitfahrer. Aber wenn du kein Auto hast, kann ich auch mit dem Bus fahren! Ich war mehrmals bei solchen Hundepartys – Adopt a Warsaw Dog. Zuerst mochte ich es nicht wirklich, weil ich sehr erschrocken war, aber bei der letzten habe ich alles gegeben! Wir haben Leute angesprochen, die Hunde getroffen und nach jemandem gesucht, der mir endlich eine Chance gab. Schließlich muss ich erwähnen, dass ich ein bisschen gegenüber Tierärzten benachteiligt bin, ich habe sehr Angst vor ihnen und ich frage mich, warum man zu ihnen gehen muss. Manchmal muss ich wegen meiner Dysplasie gehen, aber das beeinträchtigt mein tägliches Leben überhaupt nicht und ich kann meine vier Pfoten ohne Probleme benutzen. Ich hoffe, dass irgendwann jemand diese Schleier der Unsichtbarkeit abnimmt und mich sieht, eine Person, die bereits einige Erfahrung mit Hunden hat. Ich wäre nicht geeignet als erster Hund, das ist sicher.
Original lesen (pl)
Cześć, to ja - Kefir, dla przyjaciół Kefcia 🤗 Od dwóch lat, czyli przez połowę swojego życia siedzę w schronisku, oglądam przez kraty zmieniających się kolegów i koleżanki z boksów naprzeciwko, widzę jak są zdezorientowani na początku, ale po jakimś czasie ktoś ich w końcu dojrzy i razem wyruszają do domu. Mnie ludzie, którzy odwiedzają schronisko chyba nie dostrzegają, jakby ktoś na mnie zarzucił pelerynę niewidkę. Zauważają mnie za to moi wolontariusze, zabierają mnie codziennie na spacer i wędrujemy po doskonale mi już znanych ścieżkach. Znam w okolicy każde drzewo i krzaczek. Wiem gdzie jest malutka rzeczka i gdzie po deszczu robią się największe i najwspanialsze kałuże, w których z chęcią się wyleguję. Obiecuję, że jak się umówisz ze mną na spacer to Ci to wszystko pokaże! Na tych spacerach robimy dużo fajnych rzeczy - początek jest nieco szalony bo czekam ze wszystkimi swoimi potrzebami aż wyjdę ze swojego boksu, staram się go nie zabrudzić. Potem za to korzystam całym sobą z tych krótkich chwil uwagi w ciągu dnia. Idziemy do lasu, na pole albo pooglądać jak startują samoloty. Odczytuję wiadomości od kumpli, które mi zostawiają po drodze, czasem znajdę jakiś nowy zapach, w którym się wytarzam. To wszystko dla Was, żeby lepiej pachnieć! Często też chodzę na spacer w większym gronie, bardzo lubię inne psy i spędzać czas w ich towarzystwie. Staram się dogadać z każdym i oni chyba też mnie lubią 😊 Trochę obawiam się obcych ludzi, nie wiem jakie mają wobec mnie zamiary, ale wystarczy kilka chwil żebym ich polubił. Moi wolontariusze mówią, że zrobiłem już ogromne postępy i zebrałem już bardzo pokaźne grono dwunożnych znajomych. Tych czworonożnych psiumpli to już nawet nie zliczę. Byłem też kilka razy z ciotką w takim wielkim lesie, tam spotkaliśmy kilku świetnych kumpli - oni mają swoje domy, więc ja też jestem pewien, że znajdę. Tam to jest po prostu bajecznie, mogę w końcu odetchnąć chociaż od schroniskowego zgiełku i wszechobecnego stresu. Chciałbym tam mieszkać, właśnie w takiej okolicy - zielonej, cichej i spokojnej. Dojeżdżam tam samochodem i pasażer ze mnie idealny. Ale jak nie masz samochodu to autobusem też umiem jeździć! Byłem kilka razy na takich psich imprezach - Adoptuj Warszawiaka. Z początku mi się średnio podobało bo za bardzo się bałem, na ostatniej jednak dałem z siebie wszystko! Rozmawialiśmy z ludźmi, poznawałem pieski i wypatrywałem kogoś, kto w końcu da mi szansę. Na koniec muszę się jeszcze wspomnieć, że jestem lekko uprzedzony do weterynarzy, boję się ich bardzo i nie rozumiem po co do nich trzeba chodzić. Ja co jakiś czas muszę ze względu na swoją dysplazję, ale nie przeszkadza mi ona zupełnie w codziennym życiu i korzystaniu z niego czterema łapami. Mam nadzieję, że w końcu ktoś mi zdejmie tą pelerynę niewidkę i zobaczy mnie jakiś człowiek, który już ma trochę doświadczenia z pieskami. Nie nadawałbym się na pierwszego psa, to akurat pewne. Może w końcu to ja zamacham ostatni raz swoją kitą do sąsiadów i pojadę do domu 😊
Eingestellt vor 6 Monaten
