Adopter Balbinka
Krydsede raser · Ukendt
God dag... Jeg hedder Balbinka. Jeg blev født den 13. januar 2014. I lang tid havde jeg et eget hjem. Måske ikke perfekt... men det var. Desværre sluttede alt i maj 2025. Pludselig fandt jeg mig alene. Jeg vandrede måløst, forvirret, bange og stadig mere træt. Folk sagde, at jeg havde vandret i en uge, indtil noget endelig skete... En ulykke. Smerte. Frygt. Og klinikken. Der fandt de ud af, at mit lille hjerte er svagt og at jeg skal have medicin – hver dag, for evigt. Plus smertestillende... Men ved du hvad? Jeg klager ikke. Jeg tager alt behageligt, fordi jeg ved, at takket være dette kan jeg stadig leve videre. Dyreræddet... Det var ikke min plan for min ældrelse. Men det er hvor jeg endedte på 8. maj. Medarbejderne kalder min "menneske". Vide du, hvad han sagde? At han ikke ville have mig tilbage... Jeg trak mig meget sammen da. Stille. Som jeg ofte gør, når nogen kommer for hurtigt. Jeg er bange. Men jeg skriger ikke, jeg gnirrer ikke. Jeg skjuler mig bare. Jeg har brug for tid til at stole. Jeg har brug for tålmodighed og et venligt hjerte, der aldrig vil give mig tilbage igen. Jeg har alt, jeg har brug for – vaccinationer, udparasittering, jeg er kastreret. Men jeg har ikke det vigtigste – et hjem. Et stille, roligt ét... nogen, der holder mig, når mit hjerte smertes – ikke bare den fysiske smerte. Er du ude derovre, min menneske-for-altid?
Læs original (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Listet for 4 måneder siden
