Adopter Balbinka
Kryssbrett · Ukjent
God dag... Jeg heter Balbinka. Jeg ble født 13. januar 2014. Lang tid hadde jeg egen bolig. Kanskje ikke perfekt... men den var. Dessverre sluttet alt i mai 2025. Plutselig fikk jeg være alene. Jeg gikk målløst, forvirret, red, og stadig mer trøtt. Folk sa at jeg hadde vært på vandring i en uke, til noe endelig skjedde... En ulykke. Smerte. Frykt. Og klinikken. Der fant de ut at mitt små hjerte er svakt og at jeg må ta medisin – hver dag, for alltid. Og smertestillende... Men du vet hva? Jeg klager ikke. Jeg tar alt uten å gjøre opprør, fordi jeg vet at takket være dette kan jeg fortsatt leve livet. Dyrerescen... Det var ikke planen min for eldre alder. Men det er hvor jeg endte på 8. mai. Ansattene kalt meg "menneske". Vet du hva han sa? At han ikke ville ha meg tilbake... Da ble jeg veldig liten da. Stille. Akkurat som noen ganger når noen kommer for raskt. Jeg frykter. Men jeg skriger ikke, jeg gnurrer ikke. Jeg bare skjuler meg. Jeg trenger tid til å stole. Jeg trenger tålmodighet og et venlig hjerte som aldri gir meg tilbake igjen. Jeg har alt jeg trenger – vaksiner, utgjenging, jeg er kastret. Men jeg har ikke det mest viktigste – en hjem. Et stille, rolig ett... noen som vil holde meg når hjertet mitt smeter – ikke bare fysisk smerte. Er du der ute, min menneske-for-alltid?
Les original (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Listet for 4 måneder siden
