Adottare Balbinka
Incrocio · Non noto
Buongiorno... Sono Balbinka. Sono nata il 13 gennaio 2014. Per molto tempo avevo la mia casa. Forse non era perfetta... ma era mia. Sfortunatamente, nel maggio 2025 tutto è finito. Mi sono improvvisamente ritrovata sola. Ho girovagato senza meta, disorientata, spaventata e sempre più stanca. Le persone dicevano che avevo girato per una settimana, finché qualcosa è finalmente successo... Un incidente. Dolore. Paura. E la clinica. Lì hanno scoperto che il mio piccolo cuore è debole e che devo prendere farmaci - ogni giorno, per sempre. E antidolorifici... Ma sai cosa? Non mi lamento. Prendo tutto con obbedienza, perché so che grazie a questo posso continuare a vivere. Rifugio per animali... Questo non era il mio piano per l'età avanzata. Ma è lì che sono finita il 8 maggio. Il personale ha chiamato la mia "umana". Sai cosa ha detto? Che non voleva tornare da me... Allora mi sono ristretta molto. Silenziosamente. Proprio come a volte faccio quando qualcuno si avvicina troppo velocemente. Ho paura. Ma non urlo, non ringhio. Mi nascondo. Ho bisogno di tempo per fidarmi. Ho bisogno di pazienza e di un cuore gentile che non mi rimanderà mai indietro. Ho tutto ciò che mi serve - vaccinazioni, deparassitazione, sono sterilizzata. Ma non ho la cosa più importante - una casa. Una tranquilla, calma... qualcuno che mi stringa quando il mio cuore fa male - non solo il dolore fisico. Sei da qualche parte, il mio umano per sempre?
Leggi originale (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Account gratuito — 10 contatti inclusi
Elencati mese scorso
