Balbinka adoptieren
Mischling · Unbekannt
Guten Tag... Ich bin Balbinka. Ich wurde am 13. Januar 2014 geboren. Eine lange Zeit hatte ich mein eigenes Zuhause. Vielleicht war es nicht perfekt... aber es war. Leider endete alles im Mai 2025. Plötzlich fand ich mich alleine wieder. Ich irrte ziellos umher, orientierungslos, erschrocken und zunehmend müde. Leute sagten, ich wäre eine Woche lang umhergezogen, bis etwas endlich passierte... Ein Unfall. Schmerz. Angst. Und die Klinik. Dort stellten sie fest, dass mein kleines Herz schwach ist und dass ich Medikamente nehmen muss – jeden Tag, für immer. Außerdem Schmerzmittel... Aber weißt du was? Ich klage nicht. Ich nehme alles brav, weil ich weiß, dass ich dank dieser noch durchs Leben gehen kann. Tierheim... Das war nicht mein Plan für das Alter. Aber dort landete ich am 8. Mai. Das Personal nannte meinen „Menschen“. Weißt du, was er sagte? Dass er mich nicht zurückhaben wollte... Ich verkleinerte mich dann sehr. Still. Genau wie manchmal tue ich es, wenn jemand zu schnell auf mich zukommt. Ich habe Angst. Aber ich heule nicht, ich knurre nicht. Ich verstecke mich einfach. Ich brauche Zeit, um zu vertrauen. Ich brauche Geduld und ein gutes Herz, das mir nie wieder zurückgibt. Ich habe alles, was ich brauche – Impfungen, Entwurmung, ich bin kastriert. Aber ich habe das wichtigste nicht – ein Zuhause. Ein ruhiges, friedliches... jemand, der mich hält, wenn mein Herz weht – nicht nur der physische Schmerz. Bist du irgendwo da draußen, mein Mensch-für-ewig?
Original lesen (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Eingestellt vor 4 Monaten
