Adoptă Balbinka
Rasă mixtă · Necunoscut
Bună ziua... Eu sunt Balbinka. Am venit pe lume pe 13 ianuarie 2014. De mult timp am avut o casă a mea. Poate nu era perfectă... dar era. Din păcate, în mai 2025 totul s-a încheiat. Am descoperit brusc că sunt singură. M-am plimbat fără scop, disorientată, frică și din ce în ce mai obosită. Oamenii spuneau că m-am plimbat o săptămână, până când ceva s-a întâmplat... Un accident. Durere. Frică. Și clinica. Acolo au aflat că inima mea mică este slabă și că trebuie să iau medicament - zilnic, pentru totdeauna. Plus analgezice... Dar știi ce? Nu mă plâng. Iau toate cu blândețe, pentru că știu că prin asta pot continua să trăiesc. Adăpost pentru animale... Nu acesta a fost planul meu pentru vârsta mea bătrână. Dar acolo am ajuns pe 8 mai. Personalul mi-a spus "omul" meu. Știi ce a spus el? Că nu m-a vrut înapoi... M-am redus foarte mult atunci. Încet. La fel cum uneori fac când cineva se apropie prea repede. Am frică. Dar nu strig, nu latr. Mă ascund. Am nevoie de timp pentru a avea încredere. Am nevoie de răbdare și de un inimă bună care niciodată să nu mă mai returneze. Am tot ce am nevoie - vaccinare, deworming, sunt sterilizată. Dar nu am cel mai important lucru - o casă. O casă liniștită, calmă... cineva care mă va ține când inima îmi durează - nu doar durerea fizică. Ești undeva, omule-meu-pentru-ntotdeauna?
Citire originală (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Listat acum 4 luni
