Υιοθετήστε τον/την Balbinka
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Καλημέρα... Είμαι η Μπαλμπίνκα. Γεννήθηκα στις 13 Ιανουαρίου 2014. Για πολύ καιρό είχα το δικό μου σπίτι. Ίσως δεν ήταν τέλειο... αλλά ήταν. Αφού, τον Μάιο του 2025, όλα τελείωσαν. Ξαφνικά βρέθηκα μόνη. Περιφερόμουν αυθόρμητα, έχασα την κατεύθυνση, φοβήθηκα και γίνομαι όλο και πιο κουρασμένη. Λένε ότι είχα ταξιδέψει για μια εβδομάδα, μέχρι να συμβεί τελικά κάτι... Ένα ατύχημα. Πόνος. Φόβος. Και το νοσοκομείο. Εκεί διαπίστωσαν ότι το μικρό μου κορδόνι είναι αδύνατο και ότι χρειάζομαι φάρμακα – καθημερινά, για πάντα. Και αναλγητικά... Αλλά ξέρεις τι; Δεν παρεκαλώ. Παρακολουθώ όλα, γιατί ξέρω ότι χάρη σε αυτά μπορώ να ζω. Το ζωοτροφείο... Αυτό δεν ήταν το σχέδιό μου για την ηλικία μου. Αλλά έτσι τελείωσα στις 8 Μαΐου. Οι υπάλληλοι τον κάλεσαν «ανθρώπο» μου. Ξέρεις τι είπε; Ότι δεν ήθελε να με ξαναπάρει... Υποχώρησα πολύ τότε. Σιγανά. Ακριβώς όπως συμβαίνει μερικές φορές όταν κάποιος πλησιάζει πολύ γρήγορα. Έχω φόβο. Αλλά δεν θορύβω, δεν γρυλίζω. Απλά κρύβομαι. Χρειάζομαι χρόνο για να εμπιστευτώ. Χρειάζομαι υπομονή και μια καλή καρδιά που θα με ξαναπάρει ποτέ. Έχω όλα όσα χρειάζομαι – εμβολιασμούς, δερματόφιλα, είμαι ορχεκτομισμένη. Αλλά δεν έχω το πιο σημαντικό – ένα σπίτι. Ένα ήρεμο, ήρεμο… κάποιος που θα με κρατήσει όταν το κορδόνι μου πονάει – όχι μόνο το φυσικό πόνο. Είσαι κάπου εκεί, το «ανθρώπινό» μου για πάντα?
Διάβασε αρχικό (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
