Υιοθετήστε τον/την Balbinka
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Good day... I am Balbinka. I was born on January 13, 2014. For a long time I had my own home. Maybe it wasn't perfect... but it was. Unfortunately, in May 2025 everything ended. I suddenly found myself alone. I wandered aimlessly, disoriented, scared and increasingly tired. People said I had been wandering for a week, until something finally happened... An accident. Pain. Fear. And the clinic. There they found out that my little heart is weak and that I need to take medication - every day, forever. Plus painkillers... But you know what? I don't complain. I obediently take everything, because I know that thanks to this I can still go through life. Animal shelter... This wasn't my plan for old age. But that's where I ended up on May 8th. The staff called my "human". Do you know what he said? That he didn't want me back... I shrunk very much then. Quietly. Just like sometimes I do when someone approaches too quickly. I'm afraid. But I don't scream, I don't growl. I just hide. I need time to trust. I need patience and a kind heart that will never give me back again. I have everything I need - vaccinations, deworming, I am spayed. But I don't have the most important thing - a home. A quiet, calm one... someone who will hold me when my heart hurts - not just the physical pain. Are you out there somewhere, my human-for-forever?
Διάβασε αρχικό (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Δωρεάν λογαριασμός — 10 επαφές περιλαμβάνονται
Καταχωρημένα προηγούμενος μήνας
