Adoptoi Balbinka
Rasvahybridi · Tuntematon
Hyvää päivää... Olen Balbinka. Minä syntynyt 13. tammikuuta 2014. Pitkään minulla oli oma koti. Ehkä se ei ollut täydellinen... mutta se oli. Valitettavasti toukokuussa 2025 kaikki loppui. Minä löysin itseni yksinäiseksi. Minä räjähtiin tietämättömästi, hämmentyneenä, pelokkaana ja lisääntyneesti väsymyksen kanssa. Ihmiset sanoivat, että minä olin kulkeutunut viikko, kunnes jotain lopulta tapahtui... Onnettomuus. Kahottaa. Pelko. Ja klinikka. Siellä he selvittivät, että pieni sydämeni on heikko ja että minä tarvitsen lääkkeitä – joka päivä, ikuisesti. Lisäksi kipulääkkeitä... Mutta tiedätkö mitä? En valittaa. Minä noudan kaiken mielelläni, koska tiedän, että tästä ansiosta minä vielä pystyn elämään. Eläintehdas... Tämä ei ollut suunnitelma vanhuudelleni. Mutta siihen minä päädyin 8. toukokuuta. Henkilökunta kutsui minua "ihmiseni". Tiedätkö mitä hän sanoi? Ettei hän haluaisi minua takaisin... Minä vähentyin silloin paljon. Hiljaa. Kuten joskus tehdään, kun joku lähestyy liian nopeasti. Minä pelotan. Mutta en huutaa, en kasvattaa. Minä vain piiloutun. Minä tarvin aikaa luottaa. Minä tarvin pitkäntahtoisuutta ja miltä tulee ikinä antaa minua takaisin. Minä saan kaiken mitä tarvitsen – rokotukset, parantaminen, olen leikattu. Mutta minä en ole tärkein asia – koti. Rauhallinen, rauhallinen... joku, joka pitää minua, kun sydämeni kipuu – ei vain fyysinen kipu. Oletko sinä jossain siellä, ihmiseni ikuisesti?
Lue alkuperäinen (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Listattu 4 kuukautta sitten
