Adoptera Balbinka
Korsad ras · Okänd
God dag... Jag heter Balbinka. Jag föddes den 13 januari 2014. Länge hade jag ett eget hem. Kanske inte perfekt... men det var min hemma. Tyvärr slutade allt i maj 2025. Plötsligt fann jag mig själv ensam. Jag vandrade mållöst, förvirrad, rädd och allt mer trött. Människor sa att jag hade vandrat i en vecka, tills något äntligen hände... En olycka. Smärta. Rädsla. Och kliniken. Där upptäckte de att mitt lilla hjärta är svagt och att jag behöver medicin – varje dag, för alltid. Plus smärtstillande medel... Men du vet vad? Jag klagar inte. Jag följer gärna allt, för jag vet att tack vare detta kan jag fortfarande leva livet. Djurhem... Det här var inte min plan för gamla dagar. Men det är där jag hamnade den 8 maj. Personalen kallade mig "människa". Vet du vad han sa? Att han inte ville ha mig tillbaka... Jag drog mig mycket då. Tyst. Som ibland när någon kommer för snabbt. Jag har rädsla. Men jag skriker inte, jag gnorrar inte. Jag döljer mig bara. Jag behöver tid att tro. Jag behöver tålamod och ett vänligt hjärta som aldrig lämnar mig tillbaka igen. Jag har allt jag behöver – vacciner, avparas, jag är pälsad. Men jag har inte det viktigaste – ett hem. Ett stilla, lugnt hem... någon som håller mig när mitt hjärta gör ont – inte bara den fysiska smärtan. Är du där ute någonstans, min människa för alltid?
Läs original (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Listade för 5 månader sedan
