Balbinka örökbefogadása
Keverék fajta · Ismeretlen
Jó napot... Én vagyok Balbinka. 2014. január 13-án születtem. Sokáig volt saját otthonom. Talán nem volt tökéletes... de az volt. Sajnos 2025. májusban minden véget ért. Hirtelen egyedül találtam magam. Cél nélkül botorkáltam, kába, félszeg és egyre fáradtabb lettem. Az emberek azt mondták, egy hete járkáltam, amíg végül valami történt... Egy baleset. Fájdalom. Félelem. És a kórház. Ott kiderült, hogy a kis szívem gyenge, és minden nap, örökké kell gyógyszert szednem. Plusz fájdalomcsillapítókat... De tudod mit? Nem panaszkodom. Engedelmesen szedem mindent, mert tudom, hogy ennek köszönhetően még át tudom élni az életet. Állatmenhely... Ez nem volt a terveim az idősebb korra. De így kerültem oda 2025. május 8-án. A személyzet „emberemnek” nevezett. Tudod, mit mondott? Hogy nem akar engem visszahozni... Akkor nagyon megkisebbedtem. Csendesen. Mint néha, amikor valaki túl gyorsan közeledik hozzám. Félek. De nem sikoltok, nem morogok. Elbújkálok. Időre van szükségem a bizalmára. Szükségem van türelemre és egy szeretetteljes szívre, ami soha nem ad vissza engem. Mindenem megvan – oltások, parazitámentesítés, keresztelt. De nem volt a legfontosabb dolog – egy otthon. Csendes, nyugodt… valaki, aki megsimogat, amikor a szívem fáj – nem csak a fizikai fájdalom miatt. Van ott valaki, aki mindörökre az enyém?
Olvasd el az eredetit (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Megjelent 4 hónappal ezelőtt
