Adopter Balbinka
Croisé · Inconnu
Bonjour... Je m'appelle Balbinka. Je suis née le 13 janvier 2014. Pendant longtemps j'avais une maison. Peut-être qu'elle n'était pas parfaite... mais c'était la mienne. Malheureusement, en mai 2025 tout a pris fin. J'ai soudainement été seule. Je me suis promenée sans but, désorientée, effrayée et de plus en plus fatiguée. Les gens disaient que j'avais erré pendant une semaine, jusqu'à ce qu'enfin quelque chose se passe... Un accident. La douleur. La peur. Et le cabinet vétérinaire. Ils ont découvert que mon petit cœur est faible et que j'ai besoin de médicaments - tous les jours, pour toujours. Et des antidouleurs... Mais vous savez quoi ? Je ne me plains pas. Je prends tout docilement, car je sais que grâce à cela je peux encore traverser la vie. Refuge pour animaux... Ce n'était pas mon plan pour ma vieille age. Mais c'est là que j'ai atterri le 8 mai. Le personnel m'a appelée "humain". Savez-vous ce qu'il a dit ? Qu'il ne voulait pas de moi de retour... J'ai alors beaucoup rétrécie. Silencieusement. Tout comme parfois quand quelqu'un s'approche trop vite. J'ai peur. Mais je ne crie pas, je ne grogne pas. Je me cache. J'ai besoin de temps pour faire confiance. J'ai besoin de patience et d'un cœur tendre qui ne me rendra jamais. J'ai tout ce dont j'ai besoin - vaccinations, vermifugation, je suis stérilisée. Mais je n'ai pas la chose la plus importante - un foyer. Un calme, paisible... quelqu'un qui me tiendra quand mon cœur fait mal - pas seulement la douleur physique. Es-tu quelque part, mon humain pour toujours ?
Lire l'original (pl)
Dzień dobry… jestem Balbinka.Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem…Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne.Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze?Z miłością, Balbinka
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé le mois dernier
