Adopter Knabbel
Pomeranian · Mand · Ung · 3 år
En gammel dame over 80 år modtog for et par år siden to smukke hunde fra sine børn til jul. Det var en venlig gestus, men ikke særlig klog. Hvad nu hvis der skete noget med deres (gamle) ejer? Det var ikke noget problem, indtil det punkt kom, og moren pludselig blev syg og bukket under for de brændende temperaturer. Ingen af børnene ønskede hundene. Engang var de deres mors mest elskede besiddelse, men nu var de ikke længere noget værd. De endte i aflivningsstationen, hvor de sad i en kvælende varm bur og ventede på at se, hvad deres skæbne ville være. Deres ejers hjerte ville knuse, hvis hun vidste, at dette var sket med hendes mest dyrebare besiddelse på jorden. Vi tog disse stakkels skabninger og nu kommer de langsomt til hægterne igen, men vi er ikke "hjemme". Vores folk og team forkæler dem og prøver at få dem ud af deres skal, men ingen hund fortjener at være i et bur. De er ude af kurs og er meget triste, ser triste ud i deres øjne og ville ønske, at det var som før, med deres ejer på deres skød, sammen i haven, på farten, ved godbidderne. Knabbel og Babbel kan bestemt anbringes hver for sig, men helst sammen med en stabil og selvsikker hund. Men vi ser dem bedst anbringe dem fra tilflugtsstedet på samme tid, hver til deres nye sikre tilflugtssted, så ingen af dem skal blive tilbage.
Læs original (nl)
Een oud dametje van over de 80 jaar kreeg enkele jaren geleden van haar kinderen twee prachtige hondjes voor kerst. Het was een lief gebaar, maar niet erg verstandig. Wat als er iets zou gebeuren met hun (oude) baasje? Dat was allemaal geen probleem, tot puntje bij paaltje kwam en mama lief plots ziek werd en bezweek onder deze verzengende temperaturen. Geen van de kinderen wilde de hondjes. Ooit het dierbaarste bezit van hun mama, maar nu niet meer van tel. Ze belandden in het dodenstation waar ze in een stikkend hete kooi zaten af te wachten wat hun lot nu zou worden. Hun baasje haar hart zou breken moest ze weten dat dit haar dierbaarste bezit op aarde werd aangedaan. We namen deze sukkeltjes binnen en nu ze bij ons zijn, gaat het stilaan beter, maar we zijn geen “thuis”. Onze mensen en team verwennen hen en proberen hen uit hun schulp te laten komen, maar geen enkele hond verdient het om in een hok te moeten zitten. Ze zijn het padje af en zijn heel triestig, kijken dof uit hun oogjes en wilden dat het weer zoals vroeger was, bij hun baasje op schoot, samen in de tuin, op stap, aan de lekkernijen. Knabbel en Babbel kunnen zeker apart geplaatst worden maar liefst bij een stabiel en zelfzeker hondje. Maar we zien hen wel liefst tegelijkertijd vertrekken uit de refugio, elk naar hun nieuwe veilige haven, zodat er geen van hen moet achterblijven.
Listet for 4 dage siden
