Υιοθετήστε τον/την Knabbel
Pomeranian · Αρσενικό · Νεαρό · 3 έτη
Πριν από μερικά χρόνια μια ηλικιωμένη γυναίκα πάνω από 80 ετών έλαβε δύο πανέμορφα σκυλιά από τα παιδιά της για τα Χριστούγεννα. Ήταν μια καλή πράξη, αλλά όχι πολύ σοφή. Τι θα συνέβαινε αν συνέβαινε κάτι στον ιδιοκτήτη τους; Αυτό δεν ήταν κανένα πρόβλημα, μέχρι τη στιγμή που η μαμά ξαφνικά αρρώστησε και υπέκυψε στις καυτές θερμοκρασίες. Κανένα από τα παιδιά δεν ήθελε τα σκυλιά. Πριν ήταν η πιο αγαπημένη περιουσία της μητέρας τους, αλλά τώρα δεν ήταν πλέον σημαντική. Τελικά κατέληξαν στο σταθμό θανάτωσης όπου βρίσκονταν σε μια ασφυκτικά ζεστή κλουβί περιμένοντας να δουν ποια θα ήταν η μοίρα τους. Η καρδιά της ιδιοκτήτριάς τους θα έσπαγε αν γνώριζε ότι αυτό συνέβη στην πιο πολύτιμη περιουσία της στη γη. Πήραμε αυτά τα φτωχά πλάσματα και τώρα αργά αρχίζουν να αισθάνονται καλύτερα, αλλά δεν είμαστε "σπίτι". Οι άνθρωποι και η ομάδα μας τα χαϊδεύουν και προσπαθούν να τα βγάλουν από το καβούκι τους, αλλά κανένα σκυλί δεν αξίζει να είναι σε κλουβί. Είναι εκτός πλαισίου και είναι πολύ λυπημένα, κοιτάζουν με θαμπά μάτια και θέλουν να είναι όπως πριν, με τον ιδιοκτήτη τους στην αγκαλιά τους, μαζί στον κήπο, σε κίνηση, στις λιχουδιές. Το Knabbel και το Babbel μπορούν να τοποθετηθούν χωριστά, αλλά προτιμότερα με ένα σταθερό και αυτοπεποίθηση σκυλί. Αλλά τα βλέπουμε καλύτερα να αφήνουν το καταφύγιο ταυτόχρονα, το καθένα στον νέο του ασφαλή καταφύγιο, έτσι ώστε κανένα από αυτά να μην μείνει πίσω.
Διάβασε αρχικό (nl)
Een oud dametje van over de 80 jaar kreeg enkele jaren geleden van haar kinderen twee prachtige hondjes voor kerst. Het was een lief gebaar, maar niet erg verstandig. Wat als er iets zou gebeuren met hun (oude) baasje? Dat was allemaal geen probleem, tot puntje bij paaltje kwam en mama lief plots ziek werd en bezweek onder deze verzengende temperaturen. Geen van de kinderen wilde de hondjes. Ooit het dierbaarste bezit van hun mama, maar nu niet meer van tel. Ze belandden in het dodenstation waar ze in een stikkend hete kooi zaten af te wachten wat hun lot nu zou worden. Hun baasje haar hart zou breken moest ze weten dat dit haar dierbaarste bezit op aarde werd aangedaan. We namen deze sukkeltjes binnen en nu ze bij ons zijn, gaat het stilaan beter, maar we zijn geen “thuis”. Onze mensen en team verwennen hen en proberen hen uit hun schulp te laten komen, maar geen enkele hond verdient het om in een hok te moeten zitten. Ze zijn het padje af en zijn heel triestig, kijken dof uit hun oogjes en wilden dat het weer zoals vroeger was, bij hun baasje op schoot, samen in de tuin, op stap, aan de lekkernijen. Knabbel en Babbel kunnen zeker apart geplaatst worden maar liefst bij een stabiel en zelfzeker hondje. Maar we zien hen wel liefst tegelijkertijd vertrekken uit de refugio, elk naar hun nieuwe veilige haven, zodat er geen van hen moet achterblijven.
Καταχωρημένα πριν από 4 ημέρες
