Adoptuj Knabbel
Pomeranian · Męskie · Młody · 3 lata
Dwie piękne suczki od kilku lat są w schronisku. Zostały podarowane przez dzieci swojej właścicielce, która ma ponad 80 lat. To miły gest, ale nie bardzo mądry. Co, gdyby coś się stało ich właścicielce? To był problem, aż do momentu, gdy mama nagle zachorowała i nie mogła już sobie poradzić z upałem. Żadne z dzieci nie chciało suczek. Kiedyś były najcenniejszą rzeczą ich mamy, ale teraz już nie miały znaczenia. Trafiły do schroniska, gdzie były zamknięte w dusznym, gorącym kojcu, czekając na swoją przyszłość. Serce ich właścicielki musiałoby pęknąć, gdyby wiedziała, co zrobiono z jej najcenniejszą rzeczą na świecie. My wzięliśmy te biedne stworzenia i powoli zaczynają wracać do zdrowia, ale nie jesteśmy ich domem. Nasza ekipa rozpieszcza je i stara się wydobyć z ich skorupy, ale żaden pies nie zasługuje na to, by być zamknięty w klatce. Są zdezorientowane i bardzo smutne, patrzą smutno w oczy i chciałyby wrócić do czasów, gdy były z właścicielką na kolanach, razem w ogrodzie, w ruchu, przy smakołykach. Knabbel i Babbel mogą być umieszczone osobno, ale najlepiej z pewnym i pewnym siebie psem. Ale widzimy, że najlepiej będzie, jeśli opuszczą schronisko w tym samym czasie, każdy do swojego nowego bezpiecznego domu, tak aby żaden z nich nie został w tyle.
Czytaj oryginał (nl)
Een oud dametje van over de 80 jaar kreeg enkele jaren geleden van haar kinderen twee prachtige hondjes voor kerst. Het was een lief gebaar, maar niet erg verstandig. Wat als er iets zou gebeuren met hun (oude) baasje? Dat was allemaal geen probleem, tot puntje bij paaltje kwam en mama lief plots ziek werd en bezweek onder deze verzengende temperaturen. Geen van de kinderen wilde de hondjes. Ooit het dierbaarste bezit van hun mama, maar nu niet meer van tel. Ze belandden in het dodenstation waar ze in een stikkend hete kooi zaten af te wachten wat hun lot nu zou worden. Hun baasje haar hart zou breken moest ze weten dat dit haar dierbaarste bezit op aarde werd aangedaan. We namen deze sukkeltjes binnen en nu ze bij ons zijn, gaat het stilaan beter, maar we zijn geen “thuis”. Onze mensen en team verwennen hen en proberen hen uit hun schulp te laten komen, maar geen enkele hond verdient het om in een hok te moeten zitten. Ze zijn het padje af en zijn heel triestig, kijken dof uit hun oogjes en wilden dat het weer zoals vroeger was, bij hun baasje op schoot, samen in de tuin, op stap, aan de lekkernijen. Knabbel en Babbel kunnen zeker apart geplaatst worden maar liefst bij een stabiel en zelfzeker hondje. Maar we zien hen wel liefst tegelijkertijd vertrekken uit de refugio, elk naar hun nieuwe veilige haven, zodat er geen van hen moet achterblijven.
Zarejestrowane 4 dni temu
