Adoptera Knabbel
Pomeranian · Han · Unge · 3 år
En gammal dam över 80 år fick två vackra hundar av sina barn i julklapp för några år sedan. Det var en vänlig gest, men inte särskilt klok. Vad händer om något skulle hända med deras (gamla) ägare? Det var inget problem, tills det kom till den punkt då mamma plötsligt blev sjuk och föll offer för dessa brännande temperaturer. Inget av barnen ville ha hundarna. En gång i tiden var de deras mammas mest älskade ägodel, men nu inte längre av något värde. De hamnade i avlivningsstationen där de satt i en kvävande het bur och väntade på att få se vad deras öde skulle bli. Deras ägares hjärta skulle ha brustit om hon hade vetat att detta hände med hennes mest värdefulla ägodel på jorden. Vi tog in dessa stackars varelser och nu mår de långsamt bättre, men vi är inte "hemma". Vår personal och team skämmer bort dem och försöker få dem att komma ut ur sitt skal, men ingen hund förtjänar att vara i en bur. De är ur fas och är mycket ledsna, ser trötta ut i ögonen och önskar att det skulle vara som förut, med sin ägare på sina knän, tillsammans i trädgården, på språng, vid godiset. Knabbel och Babbel kan säkert placeras var för sig men föredras med en stabil och självsäker hund. Men vi ser dem bäst lämna skyddsboendet samtidigt, var och en till sitt nya trygga hem, så att ingen av dem behöver stanna kvar.
Läs original (nl)
Een oud dametje van over de 80 jaar kreeg enkele jaren geleden van haar kinderen twee prachtige hondjes voor kerst. Het was een lief gebaar, maar niet erg verstandig. Wat als er iets zou gebeuren met hun (oude) baasje? Dat was allemaal geen probleem, tot puntje bij paaltje kwam en mama lief plots ziek werd en bezweek onder deze verzengende temperaturen. Geen van de kinderen wilde de hondjes. Ooit het dierbaarste bezit van hun mama, maar nu niet meer van tel. Ze belandden in het dodenstation waar ze in een stikkend hete kooi zaten af te wachten wat hun lot nu zou worden. Hun baasje haar hart zou breken moest ze weten dat dit haar dierbaarste bezit op aarde werd aangedaan. We namen deze sukkeltjes binnen en nu ze bij ons zijn, gaat het stilaan beter, maar we zijn geen “thuis”. Onze mensen en team verwennen hen en proberen hen uit hun schulp te laten komen, maar geen enkele hond verdient het om in een hok te moeten zitten. Ze zijn het padje af en zijn heel triestig, kijken dof uit hun oogjes en wilden dat het weer zoals vroeger was, bij hun baasje op schoot, samen in de tuin, op stap, aan de lekkernijen. Knabbel en Babbel kunnen zeker apart geplaatst worden maar liefst bij een stabiel en zelfzeker hondje. Maar we zien hen wel liefst tegelijkertijd vertrekken uit de refugio, elk naar hun nieuwe veilige haven, zodat er geen van hen moet achterblijven.
Listade för 4 dagar sedan
