Adopter Knabbel
Pomeranian · Hann · Ung · 3 år
En gammel dame over 80 år fikk to vakre hunder fra barna sine i julen for noen år siden. Det var en snill gest, men ikke veldig klok. Hva om noe skjedde med eieren deres? Det var ikke noe problem, til det kom og mamma plutselig ble syk og bukket under for disse stekende temperaturene. Ingen av barna ønsket hundene. En gang var de deres mors mest elskede eiendel, men nå ikke lenger av verdi. De endte opp i avlivningsstasjonen der de satt i en kvælende varm bur og ventet på å se hva skjebnen deres ville være. Eierens hjerte ville ha brutt hvis hun visste at dette ble gjort med hennes mest dyrebare eiendel på jorden. Vi tok disse stakkars skapningene inn og nå blir de sakte bedre, men vi er ikke hjemme. Vårt folk og team forkler dem og prøver å få dem ut av skallet deres, men ingen hund fortjener å være i et bur. De er ute av kurs og er veldig triste, ser triste ut i øynene og ønsket det å være som før, med eieren på fanget, sammen i hagen, på farten, ved godbitene. Knabbel og Babbel kan absolutt plasseres hver for seg, men helst med en stabil og selvsikker hund. Men vi ser dem best å forlate tilfluktsrommet samtidig, hver til sitt nye trygge tilholdssted, slik at ingen av dem må bli igjen.
Les original (nl)
Een oud dametje van over de 80 jaar kreeg enkele jaren geleden van haar kinderen twee prachtige hondjes voor kerst. Het was een lief gebaar, maar niet erg verstandig. Wat als er iets zou gebeuren met hun (oude) baasje? Dat was allemaal geen probleem, tot puntje bij paaltje kwam en mama lief plots ziek werd en bezweek onder deze verzengende temperaturen. Geen van de kinderen wilde de hondjes. Ooit het dierbaarste bezit van hun mama, maar nu niet meer van tel. Ze belandden in het dodenstation waar ze in een stikkend hete kooi zaten af te wachten wat hun lot nu zou worden. Hun baasje haar hart zou breken moest ze weten dat dit haar dierbaarste bezit op aarde werd aangedaan. We namen deze sukkeltjes binnen en nu ze bij ons zijn, gaat het stilaan beter, maar we zijn geen “thuis”. Onze mensen en team verwennen hen en proberen hen uit hun schulp te laten komen, maar geen enkele hond verdient het om in een hok te moeten zitten. Ze zijn het padje af en zijn heel triestig, kijken dof uit hun oogjes en wilden dat het weer zoals vroeger was, bij hun baasje op schoot, samen in de tuin, op stap, aan de lekkernijen. Knabbel en Babbel kunnen zeker apart geplaatst worden maar liefst bij een stabiel en zelfzeker hondje. Maar we zien hen wel liefst tegelijkertijd vertrekken uit de refugio, elk naar hun nieuwe veilige haven, zodat er geen van hen moet achterblijven.
Listet for 4 døgn siden
