Norman adoptieren
Männlich · Senior · 11 Jahre
Als Norman zu uns kam, war er das Abbild eines Hundes. Dreckig, zerzaust, vernachlässigt und vor allem gefürchtet. Die Welt war für ihn zu laut, zu schnell, zu schwer. Das Bellen der Hunde hinter den Gittern paralysierte ihn so sehr, dass er nicht einmal einen Spaziergang machen konnte. Wir trugen ihn durch das Tor des Tierheims. Dort, nur ein paar Schritte, ein kurzer Pinkel und das war alles, was er damals schaffte. Aber Norman hat etwas Außergewöhnliches in sich. Mit jedem Tag, sehr langsam, begann er, aus seiner Schale herauszukommen. Heute erlaubt er uns, seine Leine anzulegen. Er geht auf seinen eigenen Pfoten. Er macht Spaziergänge unabhängig, obwohl die Nähe anderer Hunde hinter den Gittern immer noch für ihn schwierig ist. Er lässt sich streicheln. Und es ist sichtbar, wie viel Freude ihm das bereitet. In der Zelle kommt er von selbst, noch ein bisschen zögernd, vorsichtig, aber deutlich genug, um zu zeigen, wie sehr er es benötigt und wie sehr er es vermisst hat. Er ist ein extrem sensibler, feiner, zarter Hund in jeder Geste. Er hatte bereits eine Dusche und eine Bürstung, sein Fell sieht viel besser aus, und während der ganzen Pflege verhielt er sich perfekt. Jetzt, an kalten Tagen, erlaubt er sogar, dass wir seine Jacke anziehen. Wir freuen uns über jeden kleinen Fortschritt, denn jeder bringt ihn näher zu einem neuen Leben. Zu einem Zuhause, wo jemand seine Feinheit bemerkt. Wo niemand ihn hetzt. Wo er Zeit, Ruhe und Zärtlichkeit bekommt. Norman gibt sich sehr große Mühe. Jetzt braucht er nur noch eines. Eine Person, die in ihm sieht, was wir täglich sehen.
Original lesen (pl)
Kiedy Norman trafił do nas, był cieniem psa. Brudny, skołtuniony, zaniedbany i przede wszystkim przerażony. Świat był dla niego zbyt głośny, zbyt szybki, zbyt trudny. Szczekanie psów zza krat paraliżowało go tak bardzo, że nie był w stanie wyjść na spacer. Wynosiliśmy go na rękach za bramę schroniska. Tam kilka kroków, szybkie siku i to było wszystko, na co wtedy było go stać. Ale Norman ma w sobie coś niezwykłego. Z każdym dniem, bardzo powoli, zaczął wychodzić ze swojej skorupki. Dziś pozwala założyć sobie szelki. Wychodzi na własnych łapkach. Spaceruje samodzielnie, choć bliskość innych psów przy kratach wciąż bywa dla niego trudna. Daje się głaskać. I widać, jak ogromną sprawia mu to przyjemność. W boksie sam podchodzi, jeszcze trochę nieśmiało, ostrożnie, ale wystarczająco wyraźnie, by pokazać, jak bardzo tego potrzebuje i jak bardzo za tym tęskni. To pies niezwykle wrażliwy, subtelny, delikatny w każdym geście. Jest już po kąpieli i czesaniu, jego futerko wygląda znacznie lepiej, a podczas całego zabiegu był wzorowo grzeczny. Teraz, w mroźne dni, pozwala nawet założyć sobie kurteczkę. Cieszymy się z każdej jego małej zmiany, bo każda z nich przybliża go do nowego życia. Do domu, w którym ktoś zauważy jego delikatność. W którym nikt nie będzie go poganiał. W którym dostanie czas, spokój i czułość. Norman bardzo się stara. Teraz potrzebuje już tylko jednego. Człowieka, który zobaczy w nim to, co my widzimy każdego dnia.
Kostenloses Konto — 10 Kontakte inklusive
Eingestellt vor 2 Monaten
