Norman adopteren
Mannelijk · Oud · 11 jaren
Toen Norman bij ons kwam, was hij een schaduw van een hond. Vuil, warrig, verwaarloosd en vooral in paniek. De wereld was te luid, te snel, te zwaar voor hem. Het geblaf van honden achter de tralies maakte hem zo bang dat hij niet eens kon wandelen. We droegen hem door de poort van het dierentehuis. Daar, gewoon een paar stappen, een snelle plas en dat was alles wat hij op dat moment kon. Maar Norman heeft iets bijzonders in zich. Met elke dag, zeer langzaam, begon hij zijn schelp te verlaten. Vandaag laat hij ons zijn halsband aandoen. Hij loopt op eigen poten. Hij doet wandelingen onafhankelijk, ook al is de nabijheid van andere honden achter de tralies nog steeds moeilijk voor hem. Hij laat zich aaien. En het is zichtbaar hoeveel plezier dat hem geeft. In de kooi komt hij vanzelf naar voren, nog steeds een beetje timide en voorzichtig, maar duidelijk genoeg om aan te tonen hoe veel hij het nodig heeft en hoeveel hij het mist. Hij is een uiterst gevoelige, subtiel, fijngevoelde hond in elk gebaar. Hij had al een bad en een borstel, zijn vacht ziet er veel beter uit, en tijdens het hele verzorgen was hij volledig geduldig. Nu, op koude dagen, laat hij zelfs ons zijn jasje aantrekken. We zijn blij met elke kleine verandering in hem, want elke daarvan brengt hem dichter bij een nieuw leven. Naar een huis waar iemand zijn fijngevoel zal opmerken. Waar niemand hem zal haasten. Waar hij tijd, rust en tederheid zal krijgen. Norman probeert erg hard. Nu heeft hij alleen nog iets nodig. Een persoon die in hem ziet wat wij elke dag zien.
Origineel lezen (pl)
Kiedy Norman trafił do nas, był cieniem psa. Brudny, skołtuniony, zaniedbany i przede wszystkim przerażony. Świat był dla niego zbyt głośny, zbyt szybki, zbyt trudny. Szczekanie psów zza krat paraliżowało go tak bardzo, że nie był w stanie wyjść na spacer. Wynosiliśmy go na rękach za bramę schroniska. Tam kilka kroków, szybkie siku i to było wszystko, na co wtedy było go stać. Ale Norman ma w sobie coś niezwykłego. Z każdym dniem, bardzo powoli, zaczął wychodzić ze swojej skorupki. Dziś pozwala założyć sobie szelki. Wychodzi na własnych łapkach. Spaceruje samodzielnie, choć bliskość innych psów przy kratach wciąż bywa dla niego trudna. Daje się głaskać. I widać, jak ogromną sprawia mu to przyjemność. W boksie sam podchodzi, jeszcze trochę nieśmiało, ostrożnie, ale wystarczająco wyraźnie, by pokazać, jak bardzo tego potrzebuje i jak bardzo za tym tęskni. To pies niezwykle wrażliwy, subtelny, delikatny w każdym geście. Jest już po kąpieli i czesaniu, jego futerko wygląda znacznie lepiej, a podczas całego zabiegu był wzorowo grzeczny. Teraz, w mroźne dni, pozwala nawet założyć sobie kurteczkę. Cieszymy się z każdej jego małej zmiany, bo każda z nich przybliża go do nowego życia. Do domu, w którym ktoś zauważy jego delikatność. W którym nikt nie będzie go poganiał. W którym dostanie czas, spokój i czułość. Norman bardzo się stara. Teraz potrzebuje już tylko jednego. Człowieka, który zobaczy w nim to, co my widzimy każdego dnia.
Gelist 4 maanden geleden
