Adopter Norman
Mâle · Senior · 11 ans
Quand Norman est venu nous voir, il était l'ombre d'un chien. Sale, désordonné, négligé et surtout terrifié. Le monde était trop bruyant, trop rapide, trop dur pour lui. Les aboiements des chiens derrière les barreaux le paralysaient tellement qu'il n'était pas capable de faire une promenade. Nous l'avons porté à travers la porte du refuge pour animaux. Là, quelques pas seulement, un petit pipi et c'était tout ce qu'il arrivait à faire à ce moment-là. Mais Norman a quelque chose d'extraordinaire en lui. Chaque jour, très lentement, il a commencé à sortir de sa coquille. Aujourd'hui, il nous permet de mettre sa muselière. Il marche sur ses pattes. Il fait des promenades seul, bien que la proximité d'autres chiens derrière les barreaux soit encore difficile pour lui. Il permet qu'on le caresse. Et on voit clairement combien cela lui plaît. Dans la cage, il s'approche de lui-même, encore un peu timidement, prudemment, mais suffisamment pour montrer à quel point il en a besoin et à quel point il l'a manqué. C'est un chien extrêmement sensible, subtil, délicat dans chaque geste. Il a déjà eu un bain et un toilettage, son pelage a bien meilleure allure, et pendant tout le toilettage, il a été parfaitement sage. Maintenant, les jours froids, il permet même qu'on lui mette son manteau. Nous sommes contents de chaque petite amélioration qu'il fait, car chacune d'entre elles le rapproche d'une nouvelle vie. D'une maison où quelqu'un remarquera sa délicatesse. Où personne ne le pressera. Où il aura du temps, de la paix et de la tendresse. Norman essaie très fort. Maintenant, il a besoin d'une seule chose. Une personne qui voie en lui ce que nous voyons tous les jours.
Lire l'original (pl)
Kiedy Norman trafił do nas, był cieniem psa. Brudny, skołtuniony, zaniedbany i przede wszystkim przerażony. Świat był dla niego zbyt głośny, zbyt szybki, zbyt trudny. Szczekanie psów zza krat paraliżowało go tak bardzo, że nie był w stanie wyjść na spacer. Wynosiliśmy go na rękach za bramę schroniska. Tam kilka kroków, szybkie siku i to było wszystko, na co wtedy było go stać. Ale Norman ma w sobie coś niezwykłego. Z każdym dniem, bardzo powoli, zaczął wychodzić ze swojej skorupki. Dziś pozwala założyć sobie szelki. Wychodzi na własnych łapkach. Spaceruje samodzielnie, choć bliskość innych psów przy kratach wciąż bywa dla niego trudna. Daje się głaskać. I widać, jak ogromną sprawia mu to przyjemność. W boksie sam podchodzi, jeszcze trochę nieśmiało, ostrożnie, ale wystarczająco wyraźnie, by pokazać, jak bardzo tego potrzebuje i jak bardzo za tym tęskni. To pies niezwykle wrażliwy, subtelny, delikatny w każdym geście. Jest już po kąpieli i czesaniu, jego futerko wygląda znacznie lepiej, a podczas całego zabiegu był wzorowo grzeczny. Teraz, w mroźne dni, pozwala nawet założyć sobie kurteczkę. Cieszymy się z każdej jego małej zmiany, bo każda z nich przybliża go do nowego życia. Do domu, w którym ktoś zauważy jego delikatność. W którym nikt nie będzie go poganiał. W którym dostanie czas, spokój i czułość. Norman bardzo się stara. Teraz potrzebuje już tylko jednego. Człowieka, który zobaczy w nim to, co my widzimy każdego dnia.
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé il y a 2 mois
