Υιοθετήστε τον/την Il cane in braccio
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Παρθενούλα · 4 μήνες
Οι φίλοι των προβατιών και των μικρών σκύλων τελειώνουν συχνά στα χέρια των ανθρώπινων συντρόφων τους. Οι λόγοι είναι πάντα οι ίδιοι: "θέλος" να τους πλησιάσει ή "θέλος" να τους προστατεύσει, που στις δύο περιπτώσεις εμφανίζουν το epimeles, δηλαδή την ικανοποίηση της φροντίδας ενός οντότητας που φαίνεται να ζητά προστασία ή βοήθεια. Αλλά αντιστοιχεί η "θέληση" αυτή του ανθρώπου σωστά στο ethogram του σκύλου; Φαίνεται όχι, ιδιαίτερα γιατί το οντότητα που φέρνεται δεν είναι μέρος των ενδοείδεις συμπεριφορών (εκτός από τις πρώιμες εβδομάδες όπου ένα κουτάβι μπορεί να ανασηκωθεί από το στόμα της μητέρας του) όπως το αγκίδωμα, που είναι μια τυπικά ανθρώπινη δράση, όχι ζωϊκή. Επιπλέον, αν φαίνεται ότι το σκύλο ζητά να ανασηκωθεί, είναι πολύ πιθανό να είναι ένα έξυπνο σύνηθες που αναπτύχθηκε από τον άνθρωπο ή ακόμη και μια συμπεριφορά που μπορεί να κρύβει ένα πρόβλημα στο σκύλο που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί αντί να ενθαρρυνθεί. Επιπλέον, το "θέλος" να ασφαλίσει το κουτάβι ή το σκύλο - μπορεί να είναι σε μια ασφαλή περιοχή ή όταν ένα άλλο σκύλο πλησιάζει - ανασηκώνοντάς το από το έδαφος και το κρατώντας στα χέρια σας μπορεί να εκδηλώσει την παθολογική προδιάθεση των σκύλων από τα οποία νόμιζες ότι τα διασώζεις: το ανασήκωμα του σκύλου προς τα πάνω ισοδυναμεί με την απόδραση του που φαίνεται σαφώς ως θήρα. Και το φέρνεις στο βραχίονά σου κατά τη διάρκεια της περιπάτησης; Δεν έχει νόημα, γιατί αποτρέπει το σκύλο να εξερευνήσει το περιβάλλον, να αποκτήσει πληροφορίες, να μνημονεύσει οσμές, να αναγνωρίσει απειλές και να διακρίνει διαφορετικά οσμωτικά ίχνη. Βεβαίως διαφορετική είναι η δράση του σκύλου που αποφασίζει να καθιστεί στο γόνατό σου όταν καθήσεις: σε αυτή την περίπτωση, ο σκύλος δείχνει θέληση για επαφή που θα πρέπει να ενθαρρυνθεί (όχι να απορριφθεί) και να προωθηθεί (ίσως με καθήσιμο στο δάπεδο δ bên του) και παράλληλα επιτρέπει να ικανοποιήσουμε τη "θέλησή" μας να το έχουμε "στα χέρια μας" με έναν ηθολογικά σωστό τρόπο.
Διάβασε αρχικό (it)
Cuccioli e cani di piccola taglia finiscono spesso in braccio ai loro compagni umani. I motivi sono sempre gli stessi: “desiderio” di coccolarlo o “desiderio” di proteggerlo, che in entrambe le fattispecie concretizzano l’epimelesi, ossia il piacere di prendersi cura di un essere che sembra chiedere protezione o aiuto. Ma questo “desiderio” dell’umano si rapporta correttamente all’etogramma del cane? Sembra proprio di no, anzitutto perché l’essere trasportato non fa parte dei comportamenti intraspecifici (se non nelle primissime settimane quando il cucciolo può essere sollevato con la bocca dalla madre) esattamente come l’abbraccio, che è un’azione tipicamente umana e non canina. Se, poi, può sembrare che sia il cane a chiedere di essere preso in braccio è molto probabile che si tratti di un'abitudine implementata dall’umano o, addirittura, di un comportamento che potrebbe nascondere un disagio del cane che andrebbe risolto e non assecondato. Non solo, ma il “desiderio” di mettere in sicurezza il cucciolo o il cane – magari in un'area sgambo o all'approssimarsi di un cane libero – sollevandolo da terra e tenendolo in braccio può attivare la motivazione predatoria dei cani dai quali si pensava di sottrarlo: sollevare il cane verso l’alto equivale, infatti, alla fuga di quella che a tutti gli effetti sembrerà essere una preda. E la passeggiata in braccio all’umano? Non ha alcun senso, dato che impedisce al cane di esplorare l’ambiente, acquisendo informazioni, memorizzando odori, individuando pericoli, riconoscendo e distinguendo le differenti tracce olfattive. Ovviamente, del tutto differente è l’azione del cane che decide di sedersi in braccio quando si è seduti: in questo caso, il cane manifesta un desiderio di contatto che va assecondato (non respingendolo) e favorito (magari sedendosi a terra accanto a lui) e che, contemporaneamente, ci permette di concretizzare nel modo etologicamente corretto il nostro “desiderio” di averlo “in braccio”.
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
