Il cane in braccio adopteren
Kruisbried · Onbekend · Puppy · 4 maanden
Puppies en kleine honden eindigen vaak in de armen van hun menselijke metgezellen. De redenen zijn altijd hetzelfde: "verlangen" om ze te knuffelen of "verlangen" om ze te beschermen, wat in beide gevallen de epimeles betekent, de plezierige zorg voor een wezen dat lijkt te vragen om bescherming of hulp. Maar stemt dit "verlangen" van de mens overeen met het ethogram van de hond? Het lijkt niet, vooral omdat het wezen dat wordt gedragen geen intraspecifieke gedragingen is (behalve in de allereerste weken wanneer een puppy door de moeder kan worden opgepakt) net zoals een omhelzing, die een typisch menselijk actie is, niet een hondachtige is. Bovendien, als het lijkt alsof de hond zich laat oppakken, is het zeer waarschijnlijk dat het een gewoonte is die door de mens is ingevoerd of zelfs een gedrag dat mogelijk een probleem bij de hond verbergt dat moet worden aangepakt in plaats van geïncentreerd. Daarnaast, het "verlangen" om de pup of hond te beveiligen – misschien in een veilige hoek of wanneer een andere hond naderbij komt – door hem van de grond te tillen en in je armen te houden kan de jachtgedragingen van de honden triggeren waarvan je dacht dat je hen reed: het tillen van de hond naar boven is gelijk aan de vlucht van wat duidelijk als prooi zal lijken. En het dragen van de hond op je arm tijdens een wandeling? Maakt geen zin, want het belemmert de hond om het milieu te verkennen, informatie te krijgen, geuren te onthouden, gevaar te identificeren en verschillende luchtpaden te onderscheiden. Natuurlijk is het anders wanneer de hond zelf kiest om op je schoot te zitten terwijl je zit: in dit geval toont de hond een verlangen naar contact dat moet worden gestimuleerd (niet afgewezen) en bevorderd (bijvoorbeeld door naast hem op de vloer te gaan zitten) en dat tegelijkertijd ons "verlangen" om hem "in onze armen" te hebben op een ethologisch correcte manier vervult.
Origineel lezen (it)
Cuccioli e cani di piccola taglia finiscono spesso in braccio ai loro compagni umani. I motivi sono sempre gli stessi: “desiderio” di coccolarlo o “desiderio” di proteggerlo, che in entrambe le fattispecie concretizzano l’epimelesi, ossia il piacere di prendersi cura di un essere che sembra chiedere protezione o aiuto. Ma questo “desiderio” dell’umano si rapporta correttamente all’etogramma del cane? Sembra proprio di no, anzitutto perché l’essere trasportato non fa parte dei comportamenti intraspecifici (se non nelle primissime settimane quando il cucciolo può essere sollevato con la bocca dalla madre) esattamente come l’abbraccio, che è un’azione tipicamente umana e non canina. Se, poi, può sembrare che sia il cane a chiedere di essere preso in braccio è molto probabile che si tratti di un'abitudine implementata dall’umano o, addirittura, di un comportamento che potrebbe nascondere un disagio del cane che andrebbe risolto e non assecondato. Non solo, ma il “desiderio” di mettere in sicurezza il cucciolo o il cane – magari in un'area sgambo o all'approssimarsi di un cane libero – sollevandolo da terra e tenendolo in braccio può attivare la motivazione predatoria dei cani dai quali si pensava di sottrarlo: sollevare il cane verso l’alto equivale, infatti, alla fuga di quella che a tutti gli effetti sembrerà essere una preda. E la passeggiata in braccio all’umano? Non ha alcun senso, dato che impedisce al cane di esplorare l’ambiente, acquisendo informazioni, memorizzando odori, individuando pericoli, riconoscendo e distinguendo le differenti tracce olfattive. Ovviamente, del tutto differente è l’azione del cane che decide di sedersi in braccio quando si è seduti: in questo caso, il cane manifesta un desiderio di contatto che va assecondato (non respingendolo) e favorito (magari sedendosi a terra accanto a lui) e che, contemporaneamente, ci permette di concretizzare nel modo etologicamente corretto il nostro “desiderio” di averlo “in braccio”.
Gelist 4 maanden geleden
