Adoptar a Staram się nie zabijać nawet much – rozmowa z Aleksandrą Pudliszak
Mestizo · Desconocido
Hablamos con Alexandra Pudliszak, historiadora, investigadora en ciencias sociales, viajera, practicante de yoga, autora del poemario "Espíritus del alma", cuya venta se destinará íntegramente a la actividad de Czarnej Owcy. Pueden comprar el poemario "Espíritus del alma" en el editor: Comprar el poemario "Espíritus del alma" Aśka Wydrych: ¿Cómo comenzó su aventura con la poesía? ¿Cómo encontró su propio tono y forma de expresarse, sus reflexiones y emociones? Alexandra Pudliszak: Desde la infancia soy una amante de la poesía. Mi madre me leía poemas cuando aún estaba en la cuna. Se dice que también me ponía flores en el carrito, no es extraño que haya salido de mí una poeta. Sigo recordando un fragmento de un poema: "Por la mañana la niebla entró en el campo, el viento la arrancaba y desgarraba, caían pesados racimos de roble y abedul". Hasta hoy el ambiente de este poema otoñal me atraviesa hasta los huesos... ¡hasta que me da escalofríos! Como adolescente escribía poemas en la caja, expresando así mis dilemas juveniles. En Polonia cantaba junto al fuego las obras de Starego Dobrego Małżeństwa y Antoniny Krzysztoń. Luego se añadió Bob Dylan, Leonard Cohen. En la escuela primaria había mucha atención hacia el canon de la poesía polaca, fuera del país descubrí a Rilke, Dickinson, Marsman. Debido a mis estudios, trabajo académico y viajes, durante mucho tiempo perdí el contacto con la poesía. Solo después de regresar a Polonia en 2022, volvió a mí esta valiosa y hermosa arte. Siento una profunda conexión con el idioma polaco. El polaco es un lindo idioma. Al igual que el persa, el polaco es un idioma de poesía. Soy una mala conversadora. Lo mejor que puedo expresar es derramándome en el papel. El papel es paciente y compasivo. En cuanto al idioma, experimento una pequeña curiosidad personal. Puedo escribir artículos académicos en holandés, inglés o español, pero la poesía solo en polaco. No podría escribir una obra académica en polaco. Después de treinta años fuera del país siento que mi polaco está un poco desgastado y debo reconocer que me avergüenza un poco. La poesía en cambio viene por sí sola hacia mí
Leer original (en)
Rozmawiamy z Aleksandrą Pudliszak, historyczką, badaczką nauk społecznych, podróżniczką, joginką, autorką tomiku poezji “Widma duszy”, z którego sprzedaży cały dochód zostanie przeznaczony na działalność Czarnej Owcy. Tomik możecie kupić u wydawcy: Kup tomik “Widma duszy” Aśka Wydrych: Jak rozpoczęła się Pani przygoda z poezją? Jak odnalazła Pani swój własny głos i sposób na wyrażenia siebie, swoich przemyśleń i emocji? Aleksandra Pudliszak: Od dzieciństwa jestem za pan brat z poezją. Jeszcze do kołyski mama czytała mi wiersze. Podobno wkładała mi również fiołki do wózeczka także nie dziwo, że wyrosła ze mnie poetka. Wciąż pamiętam fragment wiersza rano mgła w pole szła, wiatr ją rwał i strzępił, opadały ciężkie grona kalin i jarzębin . Po dziś dzień atmosfera tego jesiennego wiersza przenika mnie do szpiku kości… aż ciarki przechodzą. Jako nastolatka pisałam wiersze do szuflady, wyrażając w ten sposób swoje dziewczęce rozterki. Jeszcze w Polsce śpiewałam przy ognisku utwory Starego Dobrego Małżeństwa i Antoniny Krzysztoń. Później do repertuaru doszedł Bob Dylan, Leonard Cohen. W podstawówce było dużo uwagi dla kanonu polskiej poezji, za granicą odkryłam Rilke, Dickinson, Marsmana. Z powodu studiów, pracy naukowej oraz podroży, przez długi okres zatraciłam kontakt z poezją. Dopiero po powrocie do Polski w 2022 roku powróciła do mnie ta cenna i piękna sztuka. Czuję głęboką wieź z językiem polskim. Polski to piękny język. Podobnie jak farsi, polski to język poezji. Jestem raczej kiepską rozmówczynią. Najlepiej wyrażam się, przelewając siebie na papier. Papier jest cierpliwy, łaskawy. Co do języka to doświadczam małej osobistej ciekawostki. Mogę pisać artykuły naukowe po holendersku, angielsku lub hiszpańsku, ale poezję tylko po polsku. Nie potrafiłabym natomiast napisać pracy naukowej w języku polskim. Po trzydziestu latach za granicą czuję, jak mój polski kuleje i muszę przyznać, że trochę mi wstyd. Poezja natomiast jakoś sama do mnie pr
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado el mes pasado
