Adoptoi Jasiek
Rasvahybridi · Tuntematon
Hyvää päivää, nimeni on Jasiek ja olen pieni, useita vuosia vanha koira. Olen asunut eläinhuollossa Pankon kanssa alkaen 8.2.2023. Meidät tuotiin eläinhuoltoon toisen poliisipalvelun toiminnan seurauksena, koska omistajamme joutui sairaalaan. Panko ja minä olemme koiria, joita pelottaa jopa tuuli tässä vaiheessa. Miksi? Koska omistajamme ei ottanut meitä ulos, emme tiedä mitä kävely on eikä mitä henkäriä käytetään. Pankolla on täysin erilainen strategia tilanteiden käsittelyyn, juoksin pois minne vaan kun tunnen uhkana. Nyt asumme kotelossa, kun ihminen tulee yhdestä suunnasta, juoksemme toiseen. Kyllä, kun he heittävät meille lihamureita tai naudanlihapaloja, syömme niitä iloisesti, mutta se on vain hetki ja olemme poissa. Meillä on edistystä ihmisten kanssa, jotka tekevät toimintoja läheisyydessämme, esimerkiksi puhdistamista, järjestelyä jne. Olen varmasti pelokkaampi kaikkea kuin Panko, vaikka kun ajattelen, että kukaan ei ole läheellä, voin lähestyä paikkaa, jossa hoitaja oli ennen. Valitettavasti tämä ei muuta paljoa, koska niin monta koiraa tarttuu ihmisiin ja haluaa olla heidän kanssaan, emme ulkopuoliset tee paljon vaikutusta, ellei kukaan huomaa meitä. Minulla on nykyiset rokotukset ja parannus. Olen leikattu ja olen jo ollut kaatoprosessissa.
Lue alkuperäinen (pl)
Dzień dobry, nazywam się Jasiek i jestem małym, kilkuletnim psem. W schronisku zamieszkałem wraz z Pankim 8 lutego 2023 roku. Po interwencji II Komisariatu Policji zostaliśmy zabrani do schroniska, ponieważ nasza właścicielka trafiła do szpitala. Panki i ja jesteśmy psami, które w tym momencie boją się nawet wiatru. Dlaczego? Ponieważ nasza właścicielka nie wyprowadzała nas na zewnątrz, nie wiedzieliśmy co to spacer, ani do czego służy smycz. Panki ma zupełnie inną strategię radzenia sobie z sytuacjami, ja gdy czuję się zagrożony, uciekam gdzie się da. Teraz mieszkamy w boksie, kiedy człowiek pojawia się z jednej strony, my uciekamy na drugą. Owszem gdy podrzucają kulki z pasztetu albo kawałki parówek to chętnie zjadamy, ale to jest sekunda i nas nie ma. Robimy postępy przy ludziach, którzy wykonują przy nas czynności np.: porządkowe, sprzątanie itd. Zdecydowanie ja jestem bardziej przerażony wszystkim niż Panki, choć kiedy wydaje mi się, że nikogo nie ma, jestem w stanie zbliżyć się do tego miejsca, gdzie wcześniej był opiekun. Niestety nie zmienia to zbyt wiele, ponieważ przy takiej ilości psów, które lgną do ludzi i chcą z nimi przebywać my, odludki nie robimy zbyt dużego wrażenia, o ile ktokolwiek nas zauważy...Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, a także już po zabiegu kastracji.
Listattu 4 kuukautta sitten
