Adoptar a Jasiek
Mestizo · Desconocido
Buen día, mi nombre es Jasiek y soy un perro pequeño, de varios años. He estado viviendo en el refugio animal con Panko desde el 8 de febrero de 2023. Fuimos llevados al refugio animal después de una intervención por parte del Segundo Departamento de Policía, porque nuestro dueño fue hospitalizado. Panko y yo somos perros que tienen miedo incluso del viento en este momento. ¿Por qué? Porque nuestro dueño no nos sacó afuera, no sabíamos qué era un paseo ni para qué sirve una correa. Panko tiene una estrategia completamente diferente para lidiar con las situaciones, yo corro a donde pueda cuando me siento amenazado. Ahora vivimos en una jaula, cuando aparece una persona por un lado, nosotros corremos al otro. Sí, cuando nos lanzan bolas de carne o trozos de ternera, comemos contentos, pero es solo un segundo y ya estamos fuera. Estamos haciendo progresos con las personas que realizan acciones cerca de nosotros, por ejemplo: limpiar, organizar, etc. Soy definitivamente más temeroso de todo que Panko, aunque cuando pienso que no hay nadie alrededor, soy capaz de acercarme al lugar donde estaba el cuidador antes. Lamentablemente esto no cambia mucho, porque con tantos perros que se aferran a las personas y quieren estar con ellas, nosotros los extranjeros no hacemos mucha impresión, a menos que alguien nos note. Tengo vacunas actuales, desparasitación. Me he hecho la esterilización, y ya he tenido el procedimiento de castración.
Leer original (pl)
Dzień dobry, nazywam się Jasiek i jestem małym, kilkuletnim psem. W schronisku zamieszkałem wraz z Pankim 8 lutego 2023 roku. Po interwencji II Komisariatu Policji zostaliśmy zabrani do schroniska, ponieważ nasza właścicielka trafiła do szpitala. Panki i ja jesteśmy psami, które w tym momencie boją się nawet wiatru. Dlaczego? Ponieważ nasza właścicielka nie wyprowadzała nas na zewnątrz, nie wiedzieliśmy co to spacer, ani do czego służy smycz. Panki ma zupełnie inną strategię radzenia sobie z sytuacjami, ja gdy czuję się zagrożony, uciekam gdzie się da. Teraz mieszkamy w boksie, kiedy człowiek pojawia się z jednej strony, my uciekamy na drugą. Owszem gdy podrzucają kulki z pasztetu albo kawałki parówek to chętnie zjadamy, ale to jest sekunda i nas nie ma. Robimy postępy przy ludziach, którzy wykonują przy nas czynności np.: porządkowe, sprzątanie itd. Zdecydowanie ja jestem bardziej przerażony wszystkim niż Panki, choć kiedy wydaje mi się, że nikogo nie ma, jestem w stanie zbliżyć się do tego miejsca, gdzie wcześniej był opiekun. Niestety nie zmienia to zbyt wiele, ponieważ przy takiej ilości psów, które lgną do ludzi i chcą z nimi przebywać my, odludki nie robimy zbyt dużego wrażenia, o ile ktokolwiek nas zauważy...Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, a także już po zabiegu kastracji.
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado el mes pasado
