Adottare Jasiek
Incrocio · Non noto
Buongiorno, mi chiamo Jasiek e sono un piccolo cane di diversi anni. Ho vissuto nel rifugio per animali con Panko da febbraio 8, 2023. Siamo stati portati nel rifugio per animali dopo un intervento della Seconda Divisione di Polizia, perché il nostro padrone è stato ricoverato in ospedale. Panko e io siamo cani che hanno paura anche del vento in questo momento. Perché? Perché il nostro padrone non ci ha portati fuori, non sapevamo cosa fosse una passeggiata, né a cosa servisse una guinzaglio. Panko ha una strategia completamente diversa per affrontare le situazioni, io scappo ovunque quando sento minaccia. Ora viviamo in una gabbia, quando appare una persona da un lato, noi scappiamo dall'altro. Sì, quando ci gettano polpette o pezzi di manzo, le mangiamo volentieri, ma è solo un momento e siamo via. Stiamo facendo progressi con le persone che compiono azioni vicino a noi, ad esempio: pulire, sistemare, ecc. Sono sicuramente più spaventato da tutto rispetto a Panko, anche se quando penso che non ci sia nessuno intorno, sono in grado di avvicinarmi al posto dove c'era prima il responsabile. Purtroppo questo non cambia molto, perché con tanti cani che si aggrappano alle persone e vogliono stare con loro, noi estranei non facciamo molta impressione, a meno che qualcuno non ci noti. Ho le vaccinazioni attuali, deparassitazione. Sono sterilizzata e ho già subito l'intervento di castrazione.
Leggi originale (pl)
Dzień dobry, nazywam się Jasiek i jestem małym, kilkuletnim psem. W schronisku zamieszkałem wraz z Pankim 8 lutego 2023 roku. Po interwencji II Komisariatu Policji zostaliśmy zabrani do schroniska, ponieważ nasza właścicielka trafiła do szpitala. Panki i ja jesteśmy psami, które w tym momencie boją się nawet wiatru. Dlaczego? Ponieważ nasza właścicielka nie wyprowadzała nas na zewnątrz, nie wiedzieliśmy co to spacer, ani do czego służy smycz. Panki ma zupełnie inną strategię radzenia sobie z sytuacjami, ja gdy czuję się zagrożony, uciekam gdzie się da. Teraz mieszkamy w boksie, kiedy człowiek pojawia się z jednej strony, my uciekamy na drugą. Owszem gdy podrzucają kulki z pasztetu albo kawałki parówek to chętnie zjadamy, ale to jest sekunda i nas nie ma. Robimy postępy przy ludziach, którzy wykonują przy nas czynności np.: porządkowe, sprzątanie itd. Zdecydowanie ja jestem bardziej przerażony wszystkim niż Panki, choć kiedy wydaje mi się, że nikogo nie ma, jestem w stanie zbliżyć się do tego miejsca, gdzie wcześniej był opiekun. Niestety nie zmienia to zbyt wiele, ponieważ przy takiej ilości psów, które lgną do ludzi i chcą z nimi przebywać my, odludki nie robimy zbyt dużego wrażenia, o ile ktokolwiek nas zauważy...Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, a także już po zabiegu kastracji.
Account gratuito — 10 contatti inclusi
Elencati mese scorso
