Adopter Jasiek
Kryssbrett · Ukjent
God dag, jeg heter Jasiek og er en liten, flereårsgammel hund. Jeg har vært i dyrehjemmet sammen med Panko siden 8. februar 2023. Vi ble tatt til dyrehjemmet etter en inngripping fra Det andre politiavdelingen, fordi eieren vår ble innlagt på sykehuset. Panko og jeg er hunder som frykter selv vinden nå. Hvorfor? Fordi eieren vår ikke tok oss ut, så vi ikke visste hva en tur var, eller hva en lede er for. Panko har et helt annet strategi for å håndtere situasjoner, jeg løper bort hvor som helst når jeg føler meg truet. Nå bor vi i kasse, når en person kommer fra én side, løper vi til den andre. Ja, når de kaster oss kjøttbollar eller stykker av røkt kjøtt, spiser vi gjerne dem, men det er bare en sekund og vi er borte. Vi gjør framgang med folk som utfører handlinger nær oss, for eksempel: rengjøring, opptilleting, osv. Jeg er sikkert mer redd for alt enn Panko, selv om når jeg tenker at det ikke er noen rundt, er jeg i stand til å komme nærmere stedet hvor pleieren var før. Dessverre endrer dette ikke mye, fordi det er så mange hunder som klistrer seg til mennesker og vil være sammen med dem, vi utenfor gjør ikke mye inntrykk, med mindre noen legger merke til oss. Jeg har gjeldende vaksiner, behandling mot tapeworm. Jeg er sterilisert, og jeg har allerede hatt kasterrasjonsoperasjonen.
Les original (pl)
Dzień dobry, nazywam się Jasiek i jestem małym, kilkuletnim psem. W schronisku zamieszkałem wraz z Pankim 8 lutego 2023 roku. Po interwencji II Komisariatu Policji zostaliśmy zabrani do schroniska, ponieważ nasza właścicielka trafiła do szpitala. Panki i ja jesteśmy psami, które w tym momencie boją się nawet wiatru. Dlaczego? Ponieważ nasza właścicielka nie wyprowadzała nas na zewnątrz, nie wiedzieliśmy co to spacer, ani do czego służy smycz. Panki ma zupełnie inną strategię radzenia sobie z sytuacjami, ja gdy czuję się zagrożony, uciekam gdzie się da. Teraz mieszkamy w boksie, kiedy człowiek pojawia się z jednej strony, my uciekamy na drugą. Owszem gdy podrzucają kulki z pasztetu albo kawałki parówek to chętnie zjadamy, ale to jest sekunda i nas nie ma. Robimy postępy przy ludziach, którzy wykonują przy nas czynności np.: porządkowe, sprzątanie itd. Zdecydowanie ja jestem bardziej przerażony wszystkim niż Panki, choć kiedy wydaje mi się, że nikogo nie ma, jestem w stanie zbliżyć się do tego miejsca, gdzie wcześniej był opiekun. Niestety nie zmienia to zbyt wiele, ponieważ przy takiej ilości psów, które lgną do ludzi i chcą z nimi przebywać my, odludki nie robimy zbyt dużego wrażenia, o ile ktokolwiek nas zauważy...Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, a także już po zabiegu kastracji.
Listet for 4 måneder siden
