Adotar Jasiek
Raça mista · Desconhecido
Bom dia, o meu nome é Jasiek e sou um cão pequeno, com vários anos de idade. Tenho estado no abrigo animal com Panko desde 8 de fevereiro de 2023. Fomos levados ao abrigo animal após uma intervenção da Segunda Departamento de Polícia, porque o nosso dono foi hospitalizado. Panko e eu somos cães que têm medo até mesmo do vento neste momento. Porquê? Porque o nosso dono não nos levou para fora, não sabíamos o que era uma caminhada, nem para que serve uma coleira. Panko tem uma estratégia completamente diferente para lidar com as situações, eu fugo para qualquer lugar quando me sinto ameaçado. Agora vivemos em uma gaiola, quando alguém aparece por um lado, corremos para o outro. Sim, quando nos lançam bolas de carne ou pedaços de carne vermelha, comemos felizmente, mas é só um momento e já estamos fora. Estamos a fazer progressos com pessoas que realizam ações perto de nós, por exemplo: limpar, arrumar, etc. Eu tenho mais medo de tudo do que Panko, embora quando penso que não há ninguém à volta, sou capaz de me aproximar do local onde o cuidador estava antes. Infelizmente, isso não muda muito, porque com tantos cães que se agarram às pessoas e querem estar com elas, os estranhos não fazem grande impressão, a menos que alguém nos note. Tenho vacinas atuais, desparasitação. Fui esterilizada, e já tive a castração.
Ler original (pl)
Dzień dobry, nazywam się Jasiek i jestem małym, kilkuletnim psem. W schronisku zamieszkałem wraz z Pankim 8 lutego 2023 roku. Po interwencji II Komisariatu Policji zostaliśmy zabrani do schroniska, ponieważ nasza właścicielka trafiła do szpitala. Panki i ja jesteśmy psami, które w tym momencie boją się nawet wiatru. Dlaczego? Ponieważ nasza właścicielka nie wyprowadzała nas na zewnątrz, nie wiedzieliśmy co to spacer, ani do czego służy smycz. Panki ma zupełnie inną strategię radzenia sobie z sytuacjami, ja gdy czuję się zagrożony, uciekam gdzie się da. Teraz mieszkamy w boksie, kiedy człowiek pojawia się z jednej strony, my uciekamy na drugą. Owszem gdy podrzucają kulki z pasztetu albo kawałki parówek to chętnie zjadamy, ale to jest sekunda i nas nie ma. Robimy postępy przy ludziach, którzy wykonują przy nas czynności np.: porządkowe, sprzątanie itd. Zdecydowanie ja jestem bardziej przerażony wszystkim niż Panki, choć kiedy wydaje mi się, że nikogo nie ma, jestem w stanie zbliżyć się do tego miejsca, gdzie wcześniej był opiekun. Niestety nie zmienia to zbyt wiele, ponieważ przy takiej ilości psów, które lgną do ludzi i chcą z nimi przebywać my, odludki nie robimy zbyt dużego wrażenia, o ile ktokolwiek nas zauważy...Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, a także już po zabiegu kastracji.
Listado há 4 meses
