Jasiek örökbefogadása
Keverék fajta · Ismeretlen
Jó napot, a nevem Jasiek, és egy kis, több éves kutya vagyok. Már 2023. február 8- óta lakom az állatmenhelyen Pankoval. Egy második rendőrkapitányság beavatkozása miatt kerültünk az állatmenhelyre, mert gazdánk kórházba került. Panko és én mostanság még a szél szűrőjét is féltjük. Miért? Mert gazdánk nem vitte ki minket, így nem tudtuk, mit jelent a sétálás, és mit szolgál a kutyaszorító. Panko teljesen más stratégiával birkózik meg a helyzettel, én pedig mindenhol elszaladok, amikor fenyegetőnek érzek valamit. Most ketten egy ketrecben élünk, amikor egy ember felbukkan az egyik oldalról, a másikra futunk. Igen, amikor húspogácsát vagy hús darabokat dobálnak minket, örömmel eszünk belőlük, de csak egy másodpercig maradunk, aztán el is tűnünk. Lépéseket teszünk azzal az emberekkel, akik közelünkben cselekednek, például: takarítás, rendezés stb. Biztosan jobban félek mindenektől, mint Panko, bár amikor úgy érzem, senki nincs körülöttem, képes vagyok a gondozó korábbi helyéhez közeledni. Sajnos ez nem változtat sokat, mivel ennyi kutya van, amelyek a embereket ragaszkodnak és vele akarnak lenni, így mi külsők nem keltünk nagy hatást, kivéve, ha valaki észrevesz minket. Jelenleg védőoltásaim vannak, gyógyszeres parazitásvédőm, kivágva voltam, és már elvégeztették a kastrálás folyamatát.
Olvasd el az eredetit (pl)
Dzień dobry, nazywam się Jasiek i jestem małym, kilkuletnim psem. W schronisku zamieszkałem wraz z Pankim 8 lutego 2023 roku. Po interwencji II Komisariatu Policji zostaliśmy zabrani do schroniska, ponieważ nasza właścicielka trafiła do szpitala. Panki i ja jesteśmy psami, które w tym momencie boją się nawet wiatru. Dlaczego? Ponieważ nasza właścicielka nie wyprowadzała nas na zewnątrz, nie wiedzieliśmy co to spacer, ani do czego służy smycz. Panki ma zupełnie inną strategię radzenia sobie z sytuacjami, ja gdy czuję się zagrożony, uciekam gdzie się da. Teraz mieszkamy w boksie, kiedy człowiek pojawia się z jednej strony, my uciekamy na drugą. Owszem gdy podrzucają kulki z pasztetu albo kawałki parówek to chętnie zjadamy, ale to jest sekunda i nas nie ma. Robimy postępy przy ludziach, którzy wykonują przy nas czynności np.: porządkowe, sprzątanie itd. Zdecydowanie ja jestem bardziej przerażony wszystkim niż Panki, choć kiedy wydaje mi się, że nikogo nie ma, jestem w stanie zbliżyć się do tego miejsca, gdzie wcześniej był opiekun. Niestety nie zmienia to zbyt wiele, ponieważ przy takiej ilości psów, które lgną do ludzi i chcą z nimi przebywać my, odludki nie robimy zbyt dużego wrażenia, o ile ktokolwiek nas zauważy...Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, a także już po zabiegu kastracji.
Megjelent 4 hónappal ezelőtt
