Adoptoi Lusia
Rasvahybridi · Nainen
Hei, olen Lusia. Pieni, herkkä taby, mutta suuri sydän. Vaikka näyttää aluksi tavalliselta, mutta sisällä... todellinen sotilas. Kun minua hoitivat Ekostrażin hoidossa, olin surkea tilassa. Voin värähtyä, sieluni kauhistui ja peritoniti teki jokaisen päivän ylittämättömän taistelun. En luottanut kenellekään. Piiloutsin, huutelin, en tiennyt, että ihmiset voivat haluta auttaa. Joku ei kääntynyt pois, kun tarvitsin apua. Joku sanoi: "Me teemme tämän, Lusia." Ja me teimme. Yhdessä lädimme kaiken. Nälkä, pillit, pelko, kipu. Vaihe vaiheelta, päivä päivältä, kunnes lopulta tuli hetki, jolloin ensimmäisen kerran sen sijaan että juokin poispäin, kietoutuin henkilön vierelle. Ja sitten kaikki muuttui. Ymmärsin, että käden lämpö ei tee kipua, vaan rauhoittaa. Ettei ääni aina ole uhkaava, vaan rauhallinen. Ettei koti ole vain neljä seinää, vaan sydän, joka on vieressäsi. Tänään olen terve! Olen leikattu ja olen erittäin tyystä tässä kylpyhuoneessa. Olen noin 1,5 vuotta vanha, olen hyvin pieni, herkkä, mutta joskus vielä hieman pelokas. Rakkautan muita kissoja, olen hyvin sosiaalinen ja pehmeä. Minulla on negatiiviset FIV/FeLV-testit, olen rokotettu ja mikroliitetty. Lusia on hoitoperheessä ja etsii pysyvää kotia.
Lue alkuperäinen (pl)
Cześć, jestem Lusia. Mała, drobna buraska z ogromnym sercem. Niepozorna z wyglądu, ale w środku… prawdziwa wojowniczka. Kiedy trafiłam pod opiekę Ekostraży, byłam w tragicznym stanie. Ciało bolało, dusza drżała ze strachu, a zapalenie otrzewnej sprawiało, że każdy dzień był walką o przetrwanie. Nie ufałam nikomu. Chowałam się, syczałam, nie wiedziałam, że człowiek może chcieć pomóc. Ktoś nie odwrócił wzroku, gdy byłam w potrzebie. Ktoś powiedział: „Damy radę, Lusia”. I daliśmy. Wspólnie przeszliśmy przez to wszystko. Zastrzyki, tabletki, strach, ból. Krok po kroku, dzień po dniu, aż w końcu przyszedł ten moment, gdy pierwszy raz zamiast uciekać, wtuliłam się w człowieka. I wtedy wszystko się zmieniło. Zrozumiałam, że ciepło dłoni nie boli, tylko koi. Że głos może być spokojny, a nie groźny. Że dom… to nie tylko cztery ściany, ale serce, które bije obok. Dziś jestem już zdrowa! Zostałam wysterylizowana i strasznie się nudzę w tej klatce. Mam około 1,5 roku, jestem drobniutka, subtelna, ale jeszcze czasem płochliwa. Uwielbiam inne koty, jestem bardzo towarzyska i łagodna. Mam testy FIV/FeLV ujemne, jestem zaszczepiona i zaczipowana. Lusia przebywa w domu tymczasowym i szuka domu stałego.
Listattu 4 kuukautta sitten
