Adottare Lusia
Incrocio · Femmina
Ciao, sono Lucia. Un piccolo cucciolo con un grande cuore. Fuori sembro timido, ma dentro... un vero guerriero. Quando sono stata curata da Ekostraż, ero in condizioni tragiche. Il corpo faceva male, l'anima tremava per paura e la peritonite rendeva ogni giorno una battaglia per la sopravvivenza. Non fidavo di nessuno. Mi nascondevo, esitavo, non sapevo che un uomo potesse volermi aiutare. Qualcuno non distolse lo sguardo quando avevo bisogno. Qualcuno disse: "Possiamo farcela, Lusia". E noi abbiamo fatto. Siamo passati attraverso tutto questo insieme. Iniezioni, pillole, paura, dolore. Passo dopo passo, giorno dopo giorno, e poi finalmente è arrivato quel momento in cui io, invece di scappare, mi sono rannicchiata tra le braccia di un uomo. E tutto è cambiato. Ho capito che mani calde non facevano male, erano confortevoli. Che una voce poteva essere calma, non pericolosa. Che la casa... non era solo quattro mura, ma il cuore che batte accanto. Oggi sto bene! Sono sterilizzata e annoiata in questa gabbia. Ho circa un anno e mezzo. Sono piccola, delicata, ma ancora spaventata. Adoro altri gatti, sono molto socievole e dolce. Ho i test FIV/FeLV negativi, sono vaccinata e microchippata. Lusia è in un ambiente provvisorio alla ricerca di un ambiente permanente.
Leggi originale (pl)
Cześć, jestem Lusia. Mała, drobna buraska z ogromnym sercem. Niepozorna z wyglądu, ale w środku… prawdziwa wojowniczka. Kiedy trafiłam pod opiekę Ekostraży, byłam w tragicznym stanie. Ciało bolało, dusza drżała ze strachu, a zapalenie otrzewnej sprawiało, że każdy dzień był walką o przetrwanie. Nie ufałam nikomu. Chowałam się, syczałam, nie wiedziałam, że człowiek może chcieć pomóc. Ktoś nie odwrócił wzroku, gdy byłam w potrzebie. Ktoś powiedział: „Damy radę, Lusia”. I daliśmy. Wspólnie przeszliśmy przez to wszystko. Zastrzyki, tabletki, strach, ból. Krok po kroku, dzień po dniu, aż w końcu przyszedł ten moment, gdy pierwszy raz zamiast uciekać, wtuliłam się w człowieka. I wtedy wszystko się zmieniło. Zrozumiałam, że ciepło dłoni nie boli, tylko koi. Że głos może być spokojny, a nie groźny. Że dom… to nie tylko cztery ściany, ale serce, które bije obok. Dziś jestem już zdrowa! Zostałam wysterylizowana i strasznie się nudzę w tej klatce. Mam około 1,5 roku, jestem drobniutka, subtelna, ale jeszcze czasem płochliwa. Uwielbiam inne koty, jestem bardzo towarzyska i łagodna. Mam testy FIV/FeLV ujemne, jestem zaszczepiona i zaczipowana. Lusia przebywa w domu tymczasowym i szuka domu stałego.
Account gratuito — 10 contatti inclusi
Elencati 4 settimane fa
