Lusia adopteren
Kruisbried · Vrouwelijk
Hallo, ik ben Lusia. Een klein, kwetsbaar tabby met een groot hart. Aanvankelijk onopvallend, maar binnen in... een echte strijder. Toen ik onder verzorging van Ekostraż kwam, was ik in een tragische toestand. Mijn lichaam deed pijn, mijn ziel trilde van angst en de peritonitis maakte elke dag een gevecht om te overleven. Ik vertrouwde niemand. Ik verstopte me, siste, ik wist niet dat mensen er zijn die willen helpen. Iemand draaide zich niet om toen ik hulp nodig had. Iemand zei: "We gaan het redden, Lusia." En we deden het. Samen gingen we alles door. Injecties, pillen, angst, pijn. Stap voor stap, dag voor dag, tot eindelijk het moment kwam waarop ik voor het eerst in plaats van weg te lopen, me naast een persoon opkrulde. En dan veranderde alles. Ik begreep dat de warmte van een hand niet pijn doet, maar kalmeert. Dat een stem rustig kan zijn, niet bedreigend. Dat thuis... niet alleen vier muren zijn, maar een hart dat naast je klopt. Vandaag ben ik gezond! Ik ben gecastreerd en ik ben verschrikkelijk vervuld in deze kooi. Ik ben ongeveer 1,5 jaar oud, ik ben erg klein, kwetsbaar, maar soms nog steeds schuw. Ik houd van andere katten, ik ben erg sociaal en zacht. Ik heb negatieve FIV/FeLV-testen, ik ben gevacineerd en gemicrochipt. Lusia is in een tijdelijke opvoeding en zoekt een permanente thuiskomst.
Origineel lezen (pl)
Cześć, jestem Lusia. Mała, drobna buraska z ogromnym sercem. Niepozorna z wyglądu, ale w środku… prawdziwa wojowniczka. Kiedy trafiłam pod opiekę Ekostraży, byłam w tragicznym stanie. Ciało bolało, dusza drżała ze strachu, a zapalenie otrzewnej sprawiało, że każdy dzień był walką o przetrwanie. Nie ufałam nikomu. Chowałam się, syczałam, nie wiedziałam, że człowiek może chcieć pomóc. Ktoś nie odwrócił wzroku, gdy byłam w potrzebie. Ktoś powiedział: „Damy radę, Lusia”. I daliśmy. Wspólnie przeszliśmy przez to wszystko. Zastrzyki, tabletki, strach, ból. Krok po kroku, dzień po dniu, aż w końcu przyszedł ten moment, gdy pierwszy raz zamiast uciekać, wtuliłam się w człowieka. I wtedy wszystko się zmieniło. Zrozumiałam, że ciepło dłoni nie boli, tylko koi. Że głos może być spokojny, a nie groźny. Że dom… to nie tylko cztery ściany, ale serce, które bije obok. Dziś jestem już zdrowa! Zostałam wysterylizowana i strasznie się nudzę w tej klatce. Mam około 1,5 roku, jestem drobniutka, subtelna, ale jeszcze czasem płochliwa. Uwielbiam inne koty, jestem bardzo towarzyska i łagodna. Mam testy FIV/FeLV ujemne, jestem zaszczepiona i zaczipowana. Lusia przebywa w domu tymczasowym i szuka domu stałego.
Gelist 4 maanden geleden
