Adoptuj Câine Mic, Suflet Mare, Inimă Cât Un Munte
Mieszaniec · Męskie
Dziś opowiem o moim psie. Prosta historia o psie i jeszcze bardziej prosta. Pies, który żył wystarczająco długo, by wszystkie te, które nie zdążyły, wiedziały. Był niezdarny, ale bardzo kochał. I myślę, że mówienie, że jesteś szczery, gdy kochasz, to już pleonazm. Miałam go bardzo długo. W 2009 roku, w Boże Narodzenie. Był mały, jak kulka wełny. Napił się na podłodze. Przesypał szklankę z mlekiem. Zajęliśmy się szybko. Był mniejszy niż moja dłoń. Nie robił prawie nic złośliwego, ale jego obecność czuła się wszędzie. Oznajmił się swoim charakterystycznym, ostro i chaotycznie szczekaniem. Owszem, kiedy był w domu, aż do momentu, gdy unieruchomił się trochę więcej i postanowił zmierzyć się z światem, rozerwał kilka rol ekspresu toaletowego. Co mu szkodziło, że zrobił bałagan? Smakoł, to było wszystko, co miało znaczenie. Czy ma sens opowiadać, kiedy większe psy go biły, a on tylko leżał na plecach, nie użerał się ani nie walczyl? Po prostu szczekał "aaaa" niemal ludzkim głosem. Albo kiedy trafił w pułapkę sąsiada i rozdarł biodro? Pozostał z tym niefortunnym blizną przez resztę życia. Albo kiedy samochód go uderzył i nie mógł poruszać się, ale tak bardzo starał się, że wstał tylko dla mnie, ledwo na nogach, drżąc z całej mocy, żeby zagrać? Albo kiedy karmiłam go łyżką, bo inaczej nie zbliżał się do jedzenia, kiedy miał gorączkę? Przeżył pandemię w swój sposób. Ale chcę ci coś powiedzieć. Najpierw chcę dać Ci trochę kontekstu. Jestem niewidoma. I nie wspomniabym tego, gdyby to nie miało absolutnie żadnego sensu. To było jedno z pierwszych razów, gdy poszłam sama z jednego miejsca do drugiego. Chcemy być szczerymi, mieszkam na wsi, a dwór mojej babci nie jest daleko od mojego. Może około 100 metrów. Było w środku marca. Martin, to jego imię, nie poszedł dalej niż nasza ulica - może 15 metrów. Tam spotkał inne psy, szczęśliwie rozmawiał lub zostawał pobity. Trochę zdenerwowana, wzięłam pasek i zaczęłam iść do domu mojej babci. Było bardzo zimno, byłam ostrożna wobec wszystkiego, co się poruszało. W pewnym momencie, gdy szłam dalej, usłyszałam, że pies za mną idzie. Ale powiedziałam, żeby nie zwracać uwagi. Kiedy masz w ręku pasek, może wydawać się bronią dla psa i możliwe, że atakowałby ciebie. Spotkałam sąsiadkę, która przywitała mnie: – Nie wiem – powiedziałam – może z ulicy. Po przywitaniu sąsiadki kontynuowałam drogę do domu mojej babci. Pies szedł za mną bardzo blisko. Skróćmy to, kiedy dojechałam tam i weszłam przez bramę, pies próbował też wjść. Ale Paulică, pies mojej babci, chciał bezwzględnie bronić swojego terytorium. Tak, to był on. Martin. Przyszł za mną. Nadal nie rozumiem, co się działo w jego głowie. On, który nie poszedł dalej niż 15-30 metrów od domu... Takim był, tylko raz, jedyny pies prowadzący na Temu. Może nawet brakowało etykiety "Zrobiono w Chinach". To jego historia, nie moja. Żył 15 lat, ale chorował, cierpiał i pozostał tak samo radosny. To historyjka z wsi o małym i niezdarnym psie, ale – jak powiedziałam – szczerym i przyjaznym, odważnym, ale również strachliwym. I nie, nigdy nie nazywałam go słynną linią z "Courage, the Brave Dog." Nie sprawiał mi żadnej radości. Był najszczęśliwszy, gdy po prostu położyłeś dłoń na nim, a on się przewracał na plecy, żebyś mógł go pogłaskać. Obok niego żyły również inne psy: Sasa, Sasa Dwa, inny pies bez imienia i głupiec, którego mam teraz. Nazywa się wieloma imionami: Ursu, Satana, Codrin. Tak, to wszystko. Wszyscy dali mu siłę do życia, torturowali go, grał z nim. Ale był cierpliwy jak zawsze i nerwowo gryzł, gdy inni próbowali zabrać mu jedzenie. Przechodzili przez jego życie i moje, ale zostawił najsilniejszy ślad. „To był mały pies, ale z dużym sercem. Pokazał mi, co to niezgłębiona miłość, graniczna lojalność i siła, która może ciebie podnieść, nawet gdy życie próbuje cię zniszczyć. Zawsze wstawał dla mnie. I w końcu, gdy poczuł, że musi odejść, zrobił to cicho. Nie chciał, żebym widziała, jak cierpi. Martin był więcej niż pies. Był moim przyjacielem, lojalnym, miłym i odważnym. Brakuje ci, starszy przyjaciel!”
Czytaj oryginał (ro)
Astăzi îţi voi povesti despre câinele meu. O poveste simplă despre un câine şi mai simplu. Un câine care a trăit cât pentru toţi cei care nu au rezistat. A fost prostănac, dar a iubit foarte mult. Şi cred că a spune că eşti sincer când iubeşti e deja pleonasm. L-am primit de mult. Prin 2009, de Crăciun. Era mic, cât un ghemotoc. A făcut pipi pe podea. A vărsat castronul cu lapte. Ne-am împrietenit rapid. Era mai mic decât palma mea. Nu prea a făcut năzbâtii, dar prezenţa i se simţea peste tot. Se făcea cunoscut prin lătratul lui caracteristic, ascuţit şi haotic. A, da, bine, cât a stat în casă, până a mai crescut un pic şi s-a hotărât să înfrunte lumea, a sfâşiat câteva role de hârtie igienică. Ce-i păsa lui că făcea mizerie? Se distra şi aia era tot ce conta. Are sens să povestesc când alţi câini mai mari îl băteau şi el doar se întindea pe spate fără să muşte sau să riposteze? Striga doar „aaaa” aproape uman. Sau când s-a prins în laţul unui vecin şi şi-a sfâşiat coapsa? A rămas cu cicatricea aia nenorocită pentru toată viaţa. Sau atunci când l-a lovit o maşină şi nu a mai putut să se mişte, dar s-a forţat atât de tare, că s-a ridicat doar de dragul meu, cu greu, în picioare, tremurând din toate încheieturile, doar ca să se joace? Sau când l-am hrănit cu linguriţa, că altfel nu se apropia de mâncare, atunci când a avut febră? A resimţit şi el pandemia în felul lui. Dar am să-ţi povestesc altceva. Înainte de toate, vreau să-ţi dau un pic de context. Sunt nevăzător. Şi nu aş fi specificat asta dacă nu ar fi avut absolut deloc sens. Era printre primele dăţi când am mers singur dintr-o locaţie în alta. Ce-i drept, stau la ţară, iar curtea bunicii nu e foarte departe de a mea. Să tot fie vreo 100 şi ceva de metri. Era pe la jumătatea lunii martie. Martin, că aşa îl cheamă, nu mergea mai departe de străduţa noastră – să fie vreo 15 metri. Acolo se întâlnea el şi sporovăia vesel sau îşi lua bătaie de la ceilalţi fraieri. Un pic panicat, mi-am luat bastonul şi am plecat către casa bunicii. Era destul de frig, eram atent la tot ce mişca. La un moment dat, tot înaintând, am auzit că un câine vine după mine. Dar am zis să nu îl bag în seamă. Atunci când ai baston în mână poate părea o armă pentru un câine şi e posibil să te atace. M-am întâlnit cu un vecin care m-a salutat: — Nu ştiu, am zis, o fi al străzii. După ce mi-am salutat vecinul, am continuat să merg spre bunica. Câinele se ţinea scai după mine. Ca să nu o mai lungesc mult, când am ajuns acolo şi am intrat pe poartă, a dat să intre şi câinele. Dar Paulică, câinele bunicii, voia neapărat să îşi apere teritoriul. Da, era el. Martin. Venise după mine. Nu înţeleg nici acum ce a fost în capul lui. El, care nu se deplasa mai mult de 15-30 de metri de casă… Aşa a fost el pentru o singură dată, unicul câine ghid de pe Temu. I-ar mai fi lipsit şi eticheta cu Made in China. Asta e povestea lui, nu a mea. A trăit 15 ani, dar s-a îmbolnăvit, s-a chinuit, şi a rămas la fel de vesel ca întotdeauna. E o poveste de la ţară cu un câine mic şi prostănac, dar – aşa cum am spus – sincer şi simpatic, curajos dar şi fricos totodată. Şi nu, nu-i spuneam replica celebră din „Curaj, Câinele cel fricos”. Nu m-a făcut niciodată de râs. Era cel mai fericit când doar puneai mâna pe el, şi se rostogolea cu burtica în sus, doar ca să îl mângâi. Pe lângă el au mai trăit alţi câini: Saşa, Saşa Doi, un alt câine fără nume, şi tembelul pe care îl am acum. E cunoscut sub mai multe nume: Ursu, Satana, Codrin. Da, atât s-a putut. Toţi i-au redat cheful de viaţă, l-au chinuit, s-au jucat cu el. Dar el era răbdător ca de fiecare dată şi mârâia nervos când ceilalţi încercau să-i ia mâncarea. Au trecut prin viaţa lui, şi a mea, însă el a lăsat cea mai puternică amprentă. „A fost un câine mic, dar cu o inimă mare. Mi-a arătat ce înseamnă iubirea necondiționată, loialitatea fără margini și puterea de a te ridica, chiar și atunci când viața încearcă să te doboare. el s-a ridicat mereu pentru mine. Și, la final, când a simțit că trebuie să plece, a făcut-o în tăcere. Nu a vrut să îl vadă nimeni suferind. Martin a fost mai mult decât un câine. A fost prietenul meu, loial, iubitor şi curajos. Mi-e dor de tine, bătrâne!
Zarejestrowane 3 miesiące temu
