Υιοθετήστε τον/την Câine Mic, Suflet Mare, Inimă Cât Un Munte
Μεικτής φυλής · Αρσενικό
Σήμερα θα σας πω για το σκύλο μου. Μια απλή ιστορία για ένα σκύλο και ακόμα απλούστερη. Ένα σκύλο που ζούσε αρκετά για όλους όσοι δεν κατάφεραν. Ήταν αδρανής, αλλά αγαπούσε πολύ. Και νομίζω ότι λέγοντας ότι είσαι ειλικρινής όταν αγαπάς είναι ήδη ένα πλεονασμός. Τον είχα για πολύ καιρό. Το 2009, για Χριστούγεννα. Ήταν μικρός, όπως μια μπάλα από βαμβάι. Παρακάτω το πάτωμα. Ανακάτεψε το ποτήρι με γάλα. Γίναμε φίλοι γρήγορα. Ήταν μικρότερος από το χέρι μου. Δεν έκανε κατά βάση κάτι κακό, αλλά το παρουσία του αισθανόταν παντού. Εμφανιζόταν με το χαρακτηριστικό του, οξύ και αταξία φωνή. Ναι, όταν ήταν στο σπίτι, μέχρι να μεγαλώσει λίγο και να αποφασίσει να αντιμετωπίσει τον κόσμο, ξεφούσκωσε μερικά ρολόγια χαρτιού υγιεινής. Τι του έκανε το ρούχο; Απλά τα έκανε όπως του άρεσε και αυτό ήταν το μόνο που μετρούσε. Είναι λογικό να πω για τη στιγμή που μεγαλύτεροι σκύλοι τον χτυπούσαν και απλά έμενε στην πλάτη του χωρίς να δάγκει ή να αντισταθεί; Απλά έκανε "ααα" σχεδόν ανθρώπινα. Ή όταν έπεσε σε αρπάγιο του γείτονα και ξεφόρτωσε το πόδι του; Μείνε χωρίς αυτό το ατυχές τραύμα για όλη τη ζωή του. Ή όταν ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε και δεν μπορούσε να κινηθεί, αλλά δυνάμωσε τόσο πολύ που στάθηκε μόνο για εμένα, πολύ αργά, στα πόδια του, τρέμοντας από όλα τα άκρα του, μόνο για να παίξει; Ή όταν του έδωσα φαγητό με κουτάλι, γιατί δεν θα ήρθε κοντά στο φαγητό του, όταν είχε πυρετό; Είχε ζήσει την πανδημία με τον δικό του τρόπο. Αλλά θα σας πω κάτι άλλο. Συγκεκριμένα, θέλω να σας δώσω λίγο πλαίσιο. Είμαι τυφλός. Και δεν θα το είχα αναφέρει αν δεν ήταν πλήρως παράλογο.Ήταν ανάμεσα στις πρώτες φορές που πήγα μόνος μου από ένα μέρος σε ένα άλλο. Ας είμαστε ειλικρινείς, ζω στην κοιλάδα, και το χωράφι της γιαγιάς μου δεν είναι πολύ μακριά από το δικό μου.Ίσως γύρω στα 100 μέτρα ή έτσι.Ήταν στα μέσα του Μαρτίου. Μαρτίν, αυτό είναι το όνομά του, δεν πήγε πέρα από το δρόμο μας - ίσως 15 μέτρα. Εκεί συναντήσα πολλά άλλα σκύλα, χαρούμενα ή πάσχοντα. Ανησυχώντας, πήρα το ραβδί μου και ξεκίνησα να πάω στο σπίτι της γιαγιάς μου. Κρύος ήταν, ήμουν προσεκτικός με όλα τα κινούμενα πράγματα. Σε κάποιο σημείο, ενώ κινούνταν προς τα εμπρός, άκουσα ένα σκύλο να με ακολουθεί. Αλλά είπα να μην προσέξω. Όταν έχεις ένα ραβδί στο χέρι σου, μπορεί να φανεί ότι είναι όπλο για ένα σκύλο και είναι πιθανό να σε επιτεθεί. Συνάντησα ένα γείτονα που με χαιρέτησε: — Δεν ξέρω, είπα, μπορεί να είναι από το δρόμο. Μετά το γει
Διάβασε αρχικό (ro)
Astăzi îţi voi povesti despre câinele meu. O poveste simplă despre un câine şi mai simplu. Un câine care a trăit cât pentru toţi cei care nu au rezistat. A fost prostănac, dar a iubit foarte mult. Şi cred că a spune că eşti sincer când iubeşti e deja pleonasm. L-am primit de mult. Prin 2009, de Crăciun. Era mic, cât un ghemotoc. A făcut pipi pe podea. A vărsat castronul cu lapte. Ne-am împrietenit rapid. Era mai mic decât palma mea. Nu prea a făcut năzbâtii, dar prezenţa i se simţea peste tot. Se făcea cunoscut prin lătratul lui caracteristic, ascuţit şi haotic. A, da, bine, cât a stat în casă, până a mai crescut un pic şi s-a hotărât să înfrunte lumea, a sfâşiat câteva role de hârtie igienică. Ce-i păsa lui că făcea mizerie? Se distra şi aia era tot ce conta. Are sens să povestesc când alţi câini mai mari îl băteau şi el doar se întindea pe spate fără să muşte sau să riposteze? Striga doar „aaaa” aproape uman. Sau când s-a prins în laţul unui vecin şi şi-a sfâşiat coapsa? A rămas cu cicatricea aia nenorocită pentru toată viaţa. Sau atunci când l-a lovit o maşină şi nu a mai putut să se mişte, dar s-a forţat atât de tare, că s-a ridicat doar de dragul meu, cu greu, în picioare, tremurând din toate încheieturile, doar ca să se joace? Sau când l-am hrănit cu linguriţa, că altfel nu se apropia de mâncare, atunci când a avut febră? A resimţit şi el pandemia în felul lui. Dar am să-ţi povestesc altceva. Înainte de toate, vreau să-ţi dau un pic de context. Sunt nevăzător. Şi nu aş fi specificat asta dacă nu ar fi avut absolut deloc sens. Era printre primele dăţi când am mers singur dintr-o locaţie în alta. Ce-i drept, stau la ţară, iar curtea bunicii nu e foarte departe de a mea. Să tot fie vreo 100 şi ceva de metri. Era pe la jumătatea lunii martie. Martin, că aşa îl cheamă, nu mergea mai departe de străduţa noastră – să fie vreo 15 metri. Acolo se întâlnea el şi sporovăia vesel sau îşi lua bătaie de la ceilalţi fraieri. Un pic panicat, mi-am luat bastonul şi am plecat către casa bunicii. Era destul de frig, eram atent la tot ce mişca. La un moment dat, tot înaintând, am auzit că un câine vine după mine. Dar am zis să nu îl bag în seamă. Atunci când ai baston în mână poate părea o armă pentru un câine şi e posibil să te atace. M-am întâlnit cu un vecin care m-a salutat: — Nu ştiu, am zis, o fi al străzii. După ce mi-am salutat vecinul, am continuat să merg spre bunica. Câinele se ţinea scai după mine. Ca să nu o mai lungesc mult, când am ajuns acolo şi am intrat pe poartă, a dat să intre şi câinele. Dar Paulică, câinele bunicii, voia neapărat să îşi apere teritoriul. Da, era el. Martin. Venise după mine. Nu înţeleg nici acum ce a fost în capul lui. El, care nu se deplasa mai mult de 15-30 de metri de casă… Aşa a fost el pentru o singură dată, unicul câine ghid de pe Temu. I-ar mai fi lipsit şi eticheta cu Made in China. Asta e povestea lui, nu a mea. A trăit 15 ani, dar s-a îmbolnăvit, s-a chinuit, şi a rămas la fel de vesel ca întotdeauna. E o poveste de la ţară cu un câine mic şi prostănac, dar – aşa cum am spus – sincer şi simpatic, curajos dar şi fricos totodată. Şi nu, nu-i spuneam replica celebră din „Curaj, Câinele cel fricos”. Nu m-a făcut niciodată de râs. Era cel mai fericit când doar puneai mâna pe el, şi se rostogolea cu burtica în sus, doar ca să îl mângâi. Pe lângă el au mai trăit alţi câini: Saşa, Saşa Doi, un alt câine fără nume, şi tembelul pe care îl am acum. E cunoscut sub mai multe nume: Ursu, Satana, Codrin. Da, atât s-a putut. Toţi i-au redat cheful de viaţă, l-au chinuit, s-au jucat cu el. Dar el era răbdător ca de fiecare dată şi mârâia nervos când ceilalţi încercau să-i ia mâncarea. Au trecut prin viaţa lui, şi a mea, însă el a lăsat cea mai puternică amprentă. „A fost un câine mic, dar cu o inimă mare. Mi-a arătat ce înseamnă iubirea necondiționată, loialitatea fără margini și puterea de a te ridica, chiar și atunci când viața încearcă să te doboare. el s-a ridicat mereu pentru mine. Și, la final, când a simțit că trebuie să plece, a făcut-o în tăcere. Nu a vrut să îl vadă nimeni suferind. Martin a fost mai mult decât un câine. A fost prietenul meu, loial, iubitor şi curajos. Mi-e dor de tine, bătrâne!
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
