Câine Mic, Suflet Mare, Inimă Cât Un Munte adopteren
Kruisbried · Mannelijk
Vandaag vertel ik je over mijn hond. Een eenvoudig verhaal over een hond en nog eenvoudiger. Een hond die lang genoeg leefde voor allen die het niet haalden. Hij was onhandig, maar hij liefde heel erg. En ik denk dat zeggen dat je eerlijk bent wanneer je liefhebt al een pleonasm is. Ik had hem lange tijd. In 2009, op Kerst. Hij was klein, zoals een bobbeltje wol. Hij piste op de vloer. Hij kniepte het melkbord om. We werden snel vrienden. Hij was kleiner dan mijn hand. Hij deed eigenlijk niets stiekem, maar zijn aanwezigheid werd overal gevoeld. Hij maakte zichzelf bekend met zijn kenmerkende, scherpe en chaotische blaffen. Ja, toen hij in huis was, tot hij wat groter werd en besloot de wereld te ontdekken, trok hij enkele rollen toiletpapier kapot. Wat maakte het uit dat hij een puinhoop maakte? Hij had plezier en dat was alles wat telde. Maakt het zin om te vertellen over wanneer grotere honden hem sloegen en hij gewoon op zijn rug lag zonder te bijten of terug te vechten? Hij blafte "aaaa" alsof menselijk. Of wanneer hij in de val van een buurman terechtkwam en zijn dij gescheurd werd? Hij droeg die ongelukkige litteken voor de rest van zijn leven. Of wanneer een auto hem raakte en hij niet kon bewegen, maar hij probeerde zo hard dat hij opstond alleen voor mij, nauwelijks, op zijn voeten trillend van alle gewrichten, alleen om te spelen? Of wanneer ik hem met een lepeltje voerde, want anders kwam hij niet dichtbij zijn voedsel, toen hij koorts had? Hij beleefde de pandemie op zijn eigen manier. Maar ik ga je iets anders vertellen. Allereerst wil ik je een beetje context geven. Ik ben blind. En ik zou het niet hebben genoemd als het absoluut geen zin had. Het was tussen de eerste keren dat ik alleen van de ene plek naar de andere ging. Laten we eerlijk zijn, ik woon op het platteland, en het erf van mijn oma ligt niet ver van mij. Misschien ongeveer 100 meter of zo. Het was midden maart. Martin, dat is zijn naam, ging niet verder dan onze straat - misschien 15 meter. Daar ontmoette hij andere honden, sprak gelukkig met ze of werd door anderen geslagen. Een beetje in paniek nam ik mijn stok en begon naar het huis van mijn oma te lopen. Het was behoorlijk koud, ik was voorzichtig met alles wat zich bewoog. Op een bepaald moment, terwijl ik vooruitging, hoorde ik een hond achter me komen. Maar ik zei er niets van. Wanneer je een stok in je hand hebt, kan het lijken alsof het een wapen is voor een hond en het is mogelijk dat hij je zou aanvallen. Ik ontmoette een buurman die me begroette: — Ik weet het niet, zei ik, misschien is het van de straat. Na het begroeten van de buurman ging ik verder naar het huis van mijn oma. De hond volgde me dichtbij. Om het kort te maken, toen ik daar aankwam en door de poort ging, probeerde de hond ook binnen te gaan. Maar Paulică, de hond van mijn oma, wilde zeker zijn territorium verdedigen. Ja, het was hij. Martin. Hij was achter me aangekomen. Ik begrijp nog steeds niet wat er in zijn hoofd omging. Hij, die nooit verder ging dan 15-30 meter van huis... Dat was hij, slechts één keer, de enige hond die me leidde op Temu. Hij miste misschien zelfs het label "Gemaakt in China". Dit is zijn verhaal, niet het mijne. Hij leefde 15 jaar, maar hij werd ziek, leed en bleef net zo blij als altijd. Het is een landverhaal over een kleine en onhandige hond, maar - zoals ik zei - eerlijk en vriendelijk, moedig maar ook bang. En nee, ik noemde hem nooit de beroemde regel uit "Moed, de dappere hond." Hij maakte me nooit aan het lachen. Hij was het gelukkigst wanneer je gewoon je hand op hem legde, en hij zich op zijn rug gooide zodat je hem kon strelen. Naast hem hebben ook andere honden geleefd: Sasa, Sasa Twee, een andere hond zonder naam, en de idioot die ik nu heb. Hij wordt door vele mensen bij verschillende namen aangeduid: Ursu, Satan, Codrin. Ja, dat is alles. Ze gaven hem het vertrouwen om te leven, ze plaagden hem, speelden met hem. Maar hij was altijd geduldig en bromde nerveus wanneer anderen probeerden zijn eten te pakken. Ze passeerden zijn leven, en het mijne, maar hij liet de sterkste indruk achter. "Hij was een kleine hond, maar met een groot hart. Hij liet me zien wat onvoorwaardelijke liefde, grenzeloze trouw en de kracht om je op te tillen, zelfs als het leven je probeert te slaan. Hij stond altijd voor mij. En uiteindelijk, toen hij merkte dat hij moest gaan, deed hij dat in stilte. Hij wilde dat niemand hem zag lijden. Martin was meer dan een hond. Hij was mijn vriend, trouw, liefdevol en dapper. Ik mis je, oude vriend!"
Origineel lezen (ro)
Astăzi îţi voi povesti despre câinele meu. O poveste simplă despre un câine şi mai simplu. Un câine care a trăit cât pentru toţi cei care nu au rezistat. A fost prostănac, dar a iubit foarte mult. Şi cred că a spune că eşti sincer când iubeşti e deja pleonasm. L-am primit de mult. Prin 2009, de Crăciun. Era mic, cât un ghemotoc. A făcut pipi pe podea. A vărsat castronul cu lapte. Ne-am împrietenit rapid. Era mai mic decât palma mea. Nu prea a făcut năzbâtii, dar prezenţa i se simţea peste tot. Se făcea cunoscut prin lătratul lui caracteristic, ascuţit şi haotic. A, da, bine, cât a stat în casă, până a mai crescut un pic şi s-a hotărât să înfrunte lumea, a sfâşiat câteva role de hârtie igienică. Ce-i păsa lui că făcea mizerie? Se distra şi aia era tot ce conta. Are sens să povestesc când alţi câini mai mari îl băteau şi el doar se întindea pe spate fără să muşte sau să riposteze? Striga doar „aaaa” aproape uman. Sau când s-a prins în laţul unui vecin şi şi-a sfâşiat coapsa? A rămas cu cicatricea aia nenorocită pentru toată viaţa. Sau atunci când l-a lovit o maşină şi nu a mai putut să se mişte, dar s-a forţat atât de tare, că s-a ridicat doar de dragul meu, cu greu, în picioare, tremurând din toate încheieturile, doar ca să se joace? Sau când l-am hrănit cu linguriţa, că altfel nu se apropia de mâncare, atunci când a avut febră? A resimţit şi el pandemia în felul lui. Dar am să-ţi povestesc altceva. Înainte de toate, vreau să-ţi dau un pic de context. Sunt nevăzător. Şi nu aş fi specificat asta dacă nu ar fi avut absolut deloc sens. Era printre primele dăţi când am mers singur dintr-o locaţie în alta. Ce-i drept, stau la ţară, iar curtea bunicii nu e foarte departe de a mea. Să tot fie vreo 100 şi ceva de metri. Era pe la jumătatea lunii martie. Martin, că aşa îl cheamă, nu mergea mai departe de străduţa noastră – să fie vreo 15 metri. Acolo se întâlnea el şi sporovăia vesel sau îşi lua bătaie de la ceilalţi fraieri. Un pic panicat, mi-am luat bastonul şi am plecat către casa bunicii. Era destul de frig, eram atent la tot ce mişca. La un moment dat, tot înaintând, am auzit că un câine vine după mine. Dar am zis să nu îl bag în seamă. Atunci când ai baston în mână poate părea o armă pentru un câine şi e posibil să te atace. M-am întâlnit cu un vecin care m-a salutat: — Nu ştiu, am zis, o fi al străzii. După ce mi-am salutat vecinul, am continuat să merg spre bunica. Câinele se ţinea scai după mine. Ca să nu o mai lungesc mult, când am ajuns acolo şi am intrat pe poartă, a dat să intre şi câinele. Dar Paulică, câinele bunicii, voia neapărat să îşi apere teritoriul. Da, era el. Martin. Venise după mine. Nu înţeleg nici acum ce a fost în capul lui. El, care nu se deplasa mai mult de 15-30 de metri de casă… Aşa a fost el pentru o singură dată, unicul câine ghid de pe Temu. I-ar mai fi lipsit şi eticheta cu Made in China. Asta e povestea lui, nu a mea. A trăit 15 ani, dar s-a îmbolnăvit, s-a chinuit, şi a rămas la fel de vesel ca întotdeauna. E o poveste de la ţară cu un câine mic şi prostănac, dar – aşa cum am spus – sincer şi simpatic, curajos dar şi fricos totodată. Şi nu, nu-i spuneam replica celebră din „Curaj, Câinele cel fricos”. Nu m-a făcut niciodată de râs. Era cel mai fericit când doar puneai mâna pe el, şi se rostogolea cu burtica în sus, doar ca să îl mângâi. Pe lângă el au mai trăit alţi câini: Saşa, Saşa Doi, un alt câine fără nume, şi tembelul pe care îl am acum. E cunoscut sub mai multe nume: Ursu, Satana, Codrin. Da, atât s-a putut. Toţi i-au redat cheful de viaţă, l-au chinuit, s-au jucat cu el. Dar el era răbdător ca de fiecare dată şi mârâia nervos când ceilalţi încercau să-i ia mâncarea. Au trecut prin viaţa lui, şi a mea, însă el a lăsat cea mai puternică amprentă. „A fost un câine mic, dar cu o inimă mare. Mi-a arătat ce înseamnă iubirea necondiționată, loialitatea fără margini și puterea de a te ridica, chiar și atunci când viața încearcă să te doboare. el s-a ridicat mereu pentru mine. Și, la final, când a simțit că trebuie să plece, a făcut-o în tăcere. Nu a vrut să îl vadă nimeni suferind. Martin a fost mai mult decât un câine. A fost prietenul meu, loial, iubitor şi curajos. Mi-e dor de tine, bătrâne!
Gelist 3 maanden geleden
